Part 1
តើអ្នកធ្លាប់សួរខ្លួនឯងទេថា ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវរស់នៅ?
តើអ្វីធ្វើឱ្យជីវិតមនុស្សម្នាក់មានតម្លៃ នៅពេលដែលអ្វីៗហាក់ដូចជាកំពុងបាត់បង់?
ប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយ អ្នកបាត់បង់ការងារ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ តើអ្វីនឹងជួយឱ្យអ្នកបន្តទៅមុខ?
ពេលជីវិតដំណើរការល្អ យើងប្រហែលមិនសូវចំណាយពេលគិតពីសំណួរទាំងនេះនោះទេ។
យើងរវល់រៀន ធ្វើការ រកប្រាក់ និងដេញតាមគោលដៅដែលខ្លួនចង់សម្រេច។
ប៉ុន្តែនៅពេលជួបការឈឺចាប់ ឬការបាត់បង់ សំណួរអំពីអត្ថន័យជីវិតអាចចាប់ផ្តើមលេចឡើង។
យើងអាចសួរថា ហេតុអ្វីរឿងនេះត្រូវកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ? ហើយតើខ្ញុំគួរបន្តរស់នៅដើម្បីអ្វី?
មានសៀវភៅមួយក្បាល ដែលព្យាយាមស្វែងរកចម្លើយចំពោះសំណួរដ៏ជ្រាលជ្រៅទាំងនេះ។
សៀវភៅនោះមានចំណងជើងថា មនុស្សស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិត សរសេរដោយ វិកទ័រ ហ្វ្រាំងខល។
គាត់ជាវេជ្ជបណ្ឌិតផ្នែកចិត្តសាស្ត្រ ជនជាតិអូទ្រីស ដែលបានរស់រានមានជីវិតពីជំរំរបស់ពួកណាស៊ី។
សៀវភៅនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាសៀវភៅលើកទឹកចិត្ត ដែលប្រាប់យើងឱ្យគិតវិជ្ជមាននោះទេ។
វាជាសក្ខីកម្មរបស់មនុស្សម្នាក់ ដែលបានឃើញការឈឺចាប់ និងភាពសាហាវឃោរឃៅក្នុងកម្រិតដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។
គាត់បានជួបប្រទះភាពអត់ឃ្លាន ការធ្វើការដោយបង្ខំ ការប្រមាថ និងការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់។
ប៉ុន្តែឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍ទាំងនោះ គាត់បានស្វែងយល់ពីអ្វីមួយដែលមានសារៈសំខាន់ចំពោះជីវិត។
នោះគឺ មនុស្សអាចបន្តស្វែងរកអត្ថន័យបាន សូម្បីតែនៅពេលស្ថានភាពជុំវិញពោរពេញដោយភាពអស់សង្ឃឹម។
គំនិតនេះមិនមានន័យថាការឈឺចាប់ជារឿងល្អ ឬមនុស្សត្រូវតែរងទុក្ខដើម្បីមានតម្លៃនោះទេ។
វារំលឹកថា ទោះបីយើងមិនអាចជ្រើសរើសគ្រប់ហេតុការណ៍ ក៏យើងនៅអាចស្វែងរកអ្វីដែលមានអត្ថន័យ។
ដើម្បីយល់ពីគំនិតនេះ យើងត្រូវស្វែងយល់ពីជីវិតរបស់ វិកទ័រ ហ្វ្រាំងខល មុនពេលសង្គ្រាម។
កាលពីនៅវ័យជំទង់ គាត់មានចំណាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងលើទស្សនវិជ្ជា និងការសិក្សាអំពីចិត្តមនុស្ស។
គាត់បានទាក់ទងជាមួយ ស៊ីកមុន ហ្វ្រយដ៍ ដែលជាអ្នកចិត្តវិទ្យាដ៏ល្បីល្បាញនៅសម័យនោះ។
នៅពេលហ្វ្រាំងខលមានអាយុប្រហែលដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ អត្ថបទស្រាវជ្រាវរបស់គាត់ត្រូវបានចេញផ្សាយក្នុងទស្សនាវដ្តីមួយ។
សមត្ថភាព និងចំណាប់អារម្មណ៍របស់គាត់បានអភិវឌ្ឍបន្ត រហូតក្លាយជាវេជ្ជបណ្ឌិតផ្នែកប្រព័ន្ធប្រសាទ និងចិត្តសាស្ត្រ។
នៅឆ្នាំមួយពាន់ប្រាំបួនរយសាមសិបប្រាំបួន គាត់បានកាន់តួនាទីសំខាន់មួយនៅមន្ទីរពេទ្យក្នុងទីក្រុងវីយែន។
មន្ទីរពេទ្យនោះគឺជាកន្លែងព្យាបាលជនជាតិជ្វីហ្វ ក្នុងពេលដែលការគំរាមកំហែងពីពួកណាស៊ីកំពុងកើនឡើង។
ស្ថានភាពនយោបាយនៅអឺរ៉ុបកាន់តែអាក្រក់ ហើយជីវិតរបស់ជនជាតិជ្វីហ្វត្រូវប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់ធ្ងរ។
ហ្វ្រាំងខលដឹងថា ប្រសិនបើគាត់បន្តរស់នៅក្នុងប្រទេសអូទ្រីស គាត់និងគ្រួសារអាចរងគ្រោះដោយសារការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ។
នៅពេលនោះ គាត់ទទួលបានឱកាសមួយដែលមនុស្សជាច្រើនមិនអាចទទួលបាន។
នោះគឺទិដ្ឋាការសម្រាប់ធ្វើដំណើរទៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលអាចជួយឱ្យគាត់ចាកចេញពីស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់។
សម្រាប់គាត់ វាជាឱកាសក្នុងការរក្សាជីវិត និងបន្តការងារស្រាវជ្រាវដែលខ្លួនបានខិតខំធ្វើអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។
គាត់ក៏មានគម្រោងសរសេរសៀវភៅមួយ ដែលអាចបន្តបញ្ចប់បាន ប្រសិនបើគាត់ទៅរស់នៅអាមេរិក។
ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តនេះមិនងាយស្រួលឡើយ ព្រោះឪពុកម្តាយរបស់គាត់នៅតែស្ថិតក្នុងប្រទេសអូទ្រីស។
ប្រសិនបើគាត់ចាកចេញ គាត់ប្រហែលអាចការពារខ្លួនឯងបាន ប៉ុន្តែត្រូវទុកគ្រួសារឱ្យប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់។
ហ្វ្រាំងខលមានការស្ទាក់ស្ទើរយ៉ាងខ្លាំង រវាងការរក្សាអនាគតផ្ទាល់ខ្លួន និងការបន្តនៅជាមួយឪពុកម្តាយ។
ថ្ងៃមួយ គាត់បានឃើញដុំថ្មម៉ាបមួយ ដែលឪពុករបស់គាត់បានរក្សាទុកពីទីសក្ការៈរបស់ជនជាតិជ្វីហ្វ។
ទីសក្ការៈនោះត្រូវបានពួកណាស៊ីបំផ្លាញ ហើយដុំថ្មដែលនៅសល់មានអក្សរភាសាហេប្រឺមួយតួ។
នៅពេលគាត់សួរអំពីអក្សរនោះ ឪពុកបានពន្យល់ថា វាទាក់ទងនឹងបញ្ញត្តិដែលប្រាប់ឱ្យគោរពឪពុកម្តាយ។
សម្រាប់ហ្វ្រាំងខល ព្រឹត្តិការណ៍តូចមួយនេះបានធ្វើឱ្យការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់មានអត្ថន័យកាន់តែច្បាស់។
នៅទីបំផុត គាត់ជ្រើសរើសមិនចាកចេញទៅអាមេរិក ហើយបន្តនៅជាមួយគ្រួសាររបស់ខ្លួន។
គាត់មិនអាចដឹងទេថា ការសម្រេចចិត្តនេះនឹងនាំឱ្យខ្លួនត្រូវប្រឈមនឹងការឈឺចាប់ប៉ុនណានៅថ្ងៃក្រោយ។
ប៉ុន្តែនៅពេលនោះ គាត់បានជ្រើសរើសធ្វើតាមអ្វីដែលខ្លួនយល់ថាជាការទទួលខុសត្រូវចំពោះគ្រួសារ។
នេះជាចំណុចដំបូងមួយដែលបង្ហាញថា អត្ថន័យជីវិតអាចពាក់ព័ន្ធនឹងការសម្រេចចិត្តដ៏លំបាក។
ពេលខ្លះ អ្វីដែលមានអត្ថន័យសម្រាប់យើង មិនចាំបាច់ជាផ្លូវដែលងាយស្រួល ឬមានសុវត្ថិភាពបំផុតឡើយ។
នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំមួយពាន់ប្រាំបួនរយសែសិបពីរ ពួកណាស៊ីបានចាប់បញ្ជូនហ្វ្រាំងខល និងគ្រួសារទៅជំរំឃុំឃាំង។
ចាប់ពីពេលនោះរហូតដល់ឆ្នាំមួយពាន់ប្រាំបួនរយសែសិបប្រាំ គាត់ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅកាន់ជំរំចំនួនបួន។
ក្នុងនោះមានជំរំ ធែរេសៀនស្តាត អូស្វីតស៍ បៀរខេណាវ ខៅហ្វឺរីង និងទួកហៃម។
ជំរំទាំងនេះពាក់ព័ន្ធនឹងប្រព័ន្ធឃុំឃាំង ការធ្វើការដោយបង្ខំ និងការសម្លាប់មនុស្សរបស់ពួកណាស៊ី។
នៅក្នុងជំរំ ជីវិតមនុស្សមិនត្រូវបានគោរពដូចជីវិតមនុស្សទៀតឡើយ។
អ្នកជាប់ឃុំត្រូវបានដកហូតទ្រព្យសម្បត្តិ ឯកសារ សម្លៀកបំពាក់ និងរបស់របរដែលធ្លាប់ជារបស់ផ្ទាល់ខ្លួន។
ពួកគេត្រូវបង្ខំឱ្យដោះសម្លៀកបំពាក់ កោរសក់ និងស្លៀកពាក់ខោអាវដែលអ្នកជាប់ឃុំផ្សេងធ្លាប់ប្រើ។
នៅជំរំអូស្វីតស៍ អ្នកដែលមិនត្រូវបានបញ្ជូនទៅសម្លាប់ភ្លាមៗ អាចត្រូវបានសាក់លេខសម្គាល់លើដៃ។
ការបង្ខំឱ្យមនុស្សបាត់បង់ឈ្មោះ និងអត្តសញ្ញាណ គឺជាផ្នែកមួយនៃការបន្ទាបបន្ថោកភាពជាមនុស្ស។
មនុស្សដែលធ្លាប់មានគ្រួសារ អាជីព ក្តីស្រមៃ និងអនាគត ត្រូវបានចាត់ទុកដូចជាតួលេខមួយនៅក្នុងជំរំ។
ហ្វ្រាំងខលធ្លាប់ជាវេជ្ជបណ្ឌិត និងជាមនុស្សដែលមានចំណេះដឹងខ្ពស់ ប៉ុន្តែអ្វីទាំងនោះមិនអាចការពារគាត់បានឡើយ។
នៅក្នុងជំរំ គាត់ត្រូវប្រឈមនឹងការអត់ឃ្លាន ភាពត្រជាក់ ការធ្វើការដ៏លំបាក និងការគំរាមកំហែងដល់ជីវិត។
អ្វីដែលមុននេះធ្លាប់មានសារៈសំខាន់ ដូចជាតំណែង ទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិយស បានបាត់បង់អត្ថន័យខាងក្រៅស្ទើរទាំងស្រុង។
អ្វីដែលនៅសល់សម្រាប់អ្នកជាប់ឃុំ គឺការព្យាយាមរក្សាជីវិតឱ្យឆ្លងកាត់ថ្ងៃបន្ទាប់។
ហ្វ្រាំងខលបានសង្កេតឃើញថា ក្នុងស្ថានភាពដ៏សាហាវ មនុស្សអាចផ្លាស់ប្តូរអាកប្បកិរិយាយ៉ាងខ្លាំង។
អ្នកដែលធ្លាប់មានចិត្តល្អ អាចត្រូវបង្ខំដោយភាពអត់ឃ្លានឱ្យធ្វើសកម្មភាពដែលខ្លួនមិនធ្លាប់ស្រមៃ។
មនុស្សខ្លះប្រញាប់យកសម្លៀកបំពាក់ ឬអាហារដែលនៅសល់ពីអ្នកដែលបានស្លាប់ ដើម្បីបន្តរស់រាន។
នេះជាការពិតដ៏ឈឺចាប់ ដែលបង្ហាញថាស្ថានភាពអាក្រក់ខ្លាំងអាចបំផ្លាញទាំងរាងកាយ និងស្មារតីមនុស្ស។
ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធមិនបានពិពណ៌នាបទពិសោធន៍ទាំងនេះ ដើម្បីឱ្យយើងប្រញាប់វិនិច្ឆ័យអ្នកជាប់ឃុំឡើយ។
គាត់ចង់ឱ្យយើងមើលឃើញថា ការរស់នៅក្រោមភាពសាហាវឃោរឃៅ អាចផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលមនុស្សឆ្លើយតបចំពោះពិភពលោក។
នៅពេលមនុស្សត្រូវប្រឈមនឹងការស្លាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ការរក្សាសេចក្តីសង្ឃឹមក៏អាចក្លាយជារឿងពិបាកណាស់។
ហេតុនេះ យើងមិនគួរយកសេចក្តីក្លាហានរបស់អ្នកដែលរស់រាន មកសន្និដ្ឋានថាអ្នកដែលស្លាប់ខ្វះឆន្ទៈឡើយ។
មនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់ ដោយសារអំពើឃោរឃៅ ការអត់ឃ្លាន ជំងឺ និងលក្ខខណ្ឌដែលពួកគេមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។
ហ្វ្រាំងខលក៏បានរំលឹកថា មនុស្សល្អៗជាច្រើនមិនបានរស់រានត្រឡប់មកពីជំរំទាំងនោះឡើយ។
ដូច្នេះ ការស្វែងរកអត្ថន័យមិនមែនជារូបមន្តធានាការរស់រានទេ ប៉ុន្តែជាវិធីមួយសម្រាប់យល់ពីជីវិត។
នៅក្នុងជំរំ ហ្វ្រាំងខលបានធ្វើការដ៏ធ្ងន់ធ្ងរជាច្រើន ដោយមិនមែនជាការងារវេជ្ជសាស្ត្រដែលគាត់ធ្លាប់ធ្វើឡើយ។
គាត់ត្រូវធ្វើការលើផ្លូវដែក ក្នុងអាកាសធាតុត្រជាក់ និងសើម ដោយមានសម្លៀកបំពាក់មិនគ្រប់គ្រាន់។
ស្បែកជើងដែលអ្នកជាប់ឃុំពាក់អាចខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយពួកគេមិនងាយរកអ្វីមកជំនួសបានឡើយ។
អាហារដែលទទួលបានមានតិចតួចបំផុត។ ពេលខ្លះមានតែស៊ុបរាវៗ និងនំប៉័ងមួយដុំតូចប៉ុណ្ណោះ។
រាងកាយដែលខ្វះអាហារត្រូវបន្តធ្វើការដ៏លំបាក ហើយកម្លាំងក៏ថយចុះពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។
ក្នុងស្ថានភាពនេះ សូម្បីតែរបស់របរតូចមួយក៏អាចមានតម្លៃខ្លាំងសម្រាប់ការរស់រាន។
អ្នកជាប់ឃុំខ្លះទទួលបានប័ណ្ណដែលអាចប្តូរយកបារី ហើយបារីក៏មានតួនាទីដូចជារូបិយប័ណ្ណនៅក្នុងជំរំ។
ជំនួសឱ្យការជក់បារី អ្នកជាប់ឃុំជាច្រើនយកវាទៅប្តូរយកអាហារ ឬវត្ថុតូចៗដែលចាំបាច់សម្រាប់រស់នៅ។
សូម្បីតែខ្សែដែកតូចមួយសម្រាប់ប្រើជំនួសខ្សែស្បែកជើង ក៏អាចក្លាយជារបស់ដែលមានតម្លៃ។
ហ្វ្រាំងខលបានសង្កេតថា នៅពេលអ្នកជាប់ឃុំម្នាក់ចាប់ផ្តើមជក់បារីដែលខ្លួនអាចយកទៅប្តូរអាហារ គេអាចកំពុងបាត់បង់សង្ឃឹម។
ការសង្កេតនេះបង្ហាញពីស្ថានភាពដ៏អស់សង្ឃឹមរបស់មនុស្សដែលមិនទាន់ដឹងថាខ្លួនអាចរស់រានបានរយៈពេលប៉ុន្មាន។
ក្នុងរយៈពេលចុងក្រោយនៃការឃុំខ្លួន ហ្វ្រាំងខលបានធ្វើការជាវេជ្ជបណ្ឌិតនៅកន្លែងព្យាបាលអ្នកជំងឺគ្រុនពោះវៀនធ្ងន់។
ប៉ុន្តែភាគច្រើននៃពេលវេលាដែលគាត់ស្ថិតនៅក្នុងជំរំ ត្រូវបានចំណាយលើការងារដោយបង្ខំដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។
មេរៀនមួយដែលគាត់បានរៀនពីបទពិសោធន៍នេះ គឺមនុស្សអាចស៊ាំនឹងស្ថានភាពដែលខ្លួនមិនធ្លាប់គិតថាអាចទ្រាំបាន។
មុនពេលត្រូវចាប់ខ្លួន គាត់ប្រហែលមិនធ្លាប់ស្រមៃថាខ្លួនអាចរស់នៅដោយគ្មានអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់គ្រប់គ្រាន់។
ប៉ុន្តែក្នុងជំរំ គាត់ត្រូវដេកលើក្តាររឹង នៅក្នុងកន្លែងត្រជាក់ ហើយចែកភួយចាស់ៗជាមួយអ្នកជាប់ឃុំផ្សេងទៀត។
ទោះមានលក្ខខណ្ឌរស់នៅដ៏លំបាក រាងកាយគាត់នៅតែព្យាយាមសម្របខ្លួន ដើម្បីអាចឆ្លងផុតថ្ងៃបន្ទាប់។
Part 2
បទពិសោធន៍នេះធ្វើឱ្យគាត់គិតថា មនុស្សអាចសម្របខ្លួនទៅនឹងស្ថានភាពជាច្រើនដែលមិនធ្លាប់រំពឹង។
ប៉ុន្តែការសម្របខ្លួនមិនមានន័យថាស្ថានភាពអាក្រក់នោះក្លាយជារឿងត្រឹមត្រូវ ឬមិនឈឺចាប់ទៀតឡើយ។
វាគ្រាន់តែបង្ហាញពីសមត្ថភាពរបស់មនុស្សក្នុងការបន្តរស់នៅ ទោះបីស្ថានភាពគ្មានភាពងាយស្រួលក៏ដោយ។
នៅក្នុងជំរំ ភាពអត់ឃ្លាន និងការប្រឈមនឹងការស្លាប់ក៏បង្កើតការផ្លាស់ប្តូរផ្លូវអារម្មណ៍មួយទៀត។
អ្នកជាប់ឃុំមួយចំនួនចាប់ផ្តើមមានភាពស្ពឹកស្រពន់ និងបាត់បង់ប្រតិកម្មចំពោះអ្វីដែលគួរឱ្យរន្ធត់។
ពួកគេបានឃើញការវាយដំ ការប្រមាថ និងការស្លាប់ញឹកញាប់ រហូតអារម្មណ៍មួយចំនួនហាក់ដូចជាត្រូវបានបិទ។
សម្រាប់ហ្វ្រាំងខល ភាពស្ពឹកស្រពន់នេះអាចជារបៀបមួយដែលចិត្តព្យាយាមការពារខ្លួនពីការឈឺចាប់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។
មនុស្សមិនអាចមានប្រតិកម្មខ្លាំងចំពោះហេតុការណ៍ដ៏រន្ធត់គ្រប់ពេល ដោយមិនមានការហត់នឿយផ្លូវអារម្មណ៍ឡើយ។
នៅពេលភាពឃោរឃៅក្លាយជារឿងប្រចាំថ្ងៃ ចិត្តអាចបន្ថយការឆ្លើយតប ដើម្បីអាចបន្តរស់រាន។
ប៉ុន្តែការការពារខ្លួនបែបនេះ ក៏អាចធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់អារម្មណ៍យល់ចិត្តចំពោះការឈឺចាប់របស់អ្នកដទៃ។
អ្នកជាប់ឃុំមួយចំនួនលែងមានកម្លាំងចិត្ត ឬកម្លាំងរាងកាយគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីជួយមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន។
ក្នុងបរិយាកាសដែលអ្នកយាមអាចសម្រេចលើជីវិត និងការស្លាប់ អ្នកជាប់ឃុំកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនគ្មានអំណាច។
ហ្វ្រាំងខលបានរៀនថា ការបាត់បង់សេរីភាពខាងក្រៅអាចធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់ការជឿជាក់លើខ្លួនឯង។
ប៉ុន្តែគាត់ក៏បានសង្កេតឃើញថា មនុស្សមិនមែនគ្រប់គ្នាបាត់បង់សេចក្តីមេត្តាករុណាទាំងស្រុងនោះទេ។
សូម្បីតែនៅក្នុងស្ថានភាពដ៏សាហាវ ក៏នៅមានមនុស្សដែលព្យាយាមគិតពីសេចក្តីសុខរបស់អ្នកដទៃ។
ការរក្សាចិត្តយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះមិត្តរួមទុក្ខ ក៏បានជួយហ្វ្រាំងខលរក្សាភាពជាមនុស្សរបស់ខ្លួនផងដែរ។
គាត់បានឃើញថា នៅពេលសិទ្ធិ និងអ្វីៗខាងក្រៅត្រូវបានដកហូត ជីវិតខាងក្នុងរបស់មនុស្សកាន់តែមានសារៈសំខាន់។
នេះនាំយើងទៅកាន់គំនិតដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយ ដែលក្លាយជាស្នូលនៃសៀវភៅទាំងមូល។
នោះគឺការរក្សាសេរីភាពខាងក្នុង សូម្បីតែនៅពេលសេរីភាពខាងក្រៅត្រូវបានបំផ្លាញយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។
នៅក្នុងជំរំ អ្នកជាប់ឃុំមិនអាចជ្រើសរើសអាហារ កន្លែងស្នាក់នៅ ឬការងារដែលពួកគេត្រូវធ្វើបានឡើយ។
ពួកគេមិនអាចដឹងថាថ្ងៃស្អែកនឹងមានអ្វីកើតឡើង ឬខ្លួននឹងមានឱកាសរស់រានដល់ពេលណានោះទេ។
ប៉ុន្តែហ្វ្រាំងខលបានសង្កេតឃើញថា មនុស្សខ្លះនៅតែអាចរក្សាជីវិតផ្លូវចិត្ត និងគុណតម្លៃរបស់ខ្លួនបាន។
អ្នកជាប់ឃុំខ្លះស្វែងរកភាពរឹងមាំតាមរយៈជំនឿសាសនា ខណៈអ្នកផ្សេងរក្សាក្តីសង្ឃឹមតាមរយៈការចងចាំ។
មនុស្សមួយចំនួនដែលមានភាពរសើប និងចូលចិត្តសិល្បៈ អាចរក្សាពិភពលោកខាងក្នុងដ៏សម្បូរបែបរបស់ខ្លួន។
ទោះបីពួកគេមិនមានកម្លាំងរាងកាយខ្លាំងក៏ដោយ ការចងចាំ និងការស្រមៃអាចផ្តល់កម្លាំងចិត្តបាន។
ហ្វ្រាំងខលបានចាប់ផ្តើមឱ្យតម្លៃលើភាពស្រស់ស្អាតតូចៗ ដែលមុននេះប្រហែលមើលទៅជារឿងធម្មតា។
ពេលខ្លះ ការមើលឃើញពន្លឺថ្ងៃលិចអាចធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍រំភើប ទោះនៅជុំវិញពោរពេញដោយទុក្ខសោក។
ការបានអង្គុយជិតចង្ក្រានក្តៅមួយរយៈខ្លី ក៏អាចក្លាយជាបទពិសោធន៍ដ៏មានតម្លៃក្នុងថ្ងៃដ៏លំបាក។
ភាពរីករាយតូចៗទាំងនេះមិនបានលុបបំបាត់ភាពឃោរឃៅនៃជំរំ ឬធ្វើឱ្យការឈឺចាប់បាត់ទៅឡើយ។
ប៉ុន្តែវាបង្ហាញថា ជីវិតមនុស្សអាចមានអារម្មណ៍ជាច្រើន សូម្បីតែនៅក្នុងស្ថានភាពដ៏អាក្រក់បំផុត។
មេរៀននេះអាចធ្វើឱ្យយើងចាប់ផ្តើមពិចារណាពីរឿងតូចៗ ដែលខ្លួនធ្លាប់មើលរំលងនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។
ពេលយើងមានផ្ទះស្នាក់នៅ មានអាហារ និងមានឱកាសជួបមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ យើងអាចចាត់ទុកវាជារឿងធម្មតា។
ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវបានដកហូតអ្វីៗទាំងនោះ ការមានរបស់សាមញ្ញមួយអាចមានអត្ថន័យធំធេង។
ការដឹងគុណចំពោះរឿងតូចៗ មិនមែនមានន័យថាត្រូវបដិសេធបញ្ហាធំៗដែលយើងកំពុងជួបប្រទះនោះទេ។
វាគ្រាន់តែជាការមិនបណ្តោយឱ្យការឈឺចាប់បិទបាំងអ្វីៗទាំងអស់ ដែលនៅមានតម្លៃក្នុងជីវិតរបស់យើង។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ហ្វ្រាំងខល អ្វីដែលមានឥទ្ធិពលខ្លាំងជាងភាពស្រស់ស្អាតនៃធម្មជាតិ គឺសេចក្តីស្រឡាញ់។
នៅពេលត្រូវធ្វើការដោយបង្ខំ គាត់តែងនឹកឃើញដល់ភរិយារបស់ខ្លួន ដែលគាត់មិនអាចជួបបាន។
គាត់ស្រមៃពីមុខមាត់របស់នាង និងសន្ទនាជាមួយនាងនៅក្នុងគំនិត ដូចជានាងកំពុងស្ថិតនៅក្បែរគាត់។
នៅពេលនោះ គាត់មិនមានវិធីដឹងច្បាស់ថានាងកំពុងរស់នៅទីណា ឬនៅមានជីវិតដែរឬទេ។
ប៉ុន្តែការចងចាំពីនាងបានធ្វើឱ្យគាត់យល់ថា សេចក្តីស្រឡាញ់អាចបន្តមានអត្ថន័យទោះបីមនុស្សនៅឆ្ងាយពីគ្នា។
នៅក្នុងពិភពលោកដែលគាត់ស្ទើរតែបាត់បង់គ្រប់យ៉ាង រូបភាពភរិយានៅក្នុងចិត្តក្លាយជាប្រភពនៃភាពកក់ក្តៅ។
គាត់ចាប់ផ្តើមយល់ថា សេចក្តីស្រឡាញ់មិនអាស្រ័យតែលើការមានមនុស្សជាទីស្រឡាញ់នៅចំពោះមុខនោះទេ។
យើងអាចបន្តស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ តាមរយៈការចងចាំ ការយកចិត្តទុកដាក់ និងអត្ថន័យដែលមនុស្សនោះមានចំពោះយើង។
សម្រាប់ហ្វ្រាំងខល សេចក្តីស្រឡាញ់បានបង្ហាញពីទំហំមួយនៃជីវិត ដែលអំពើហិង្សាខាងក្រៅមិនអាចលុបបំបាត់បានទាំងស្រុង។
វាជួយឱ្យគាត់មើលឃើញថា មនុស្សមិនរស់នៅតែដើម្បីបំពេញតម្រូវការរាងកាយប៉ុណ្ណោះទេ។
យើងក៏រស់នៅដើម្បីទំនាក់ទំនង សេចក្តីស្រឡាញ់ និងមនុស្សដែលធ្វើឱ្យជីវិតរបស់យើងមានអត្ថន័យផងដែរ។
ប៉ុន្តែសៀវភៅនេះមិនបានបញ្ចប់ដោយរឿងសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានសុភមង្គលដូចក្នុងរឿងនិទាននោះឡើយ។
ក្រោយសង្គ្រាម ហ្វ្រាំងខលបានដឹងថា ភរិយារបស់គាត់ដែលកំពុងមានផ្ទៃពោះ ត្រូវបានពួកណាស៊ីសម្លាប់។
ឪពុកម្តាយ បងប្អូន និងមិត្តភក្តិជាច្រើនរបស់គាត់ ក៏បានបាត់បង់ជីវិតដោយសារការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញនោះដែរ។
ការពិតដ៏ឈឺចាប់នេះបង្ហាញថា សេចក្តីស្រឡាញ់មិនអាចការពារមនុស្សគ្រប់គ្នាពីសោកនាដកម្មបានឡើយ។
ប៉ុន្តែសម្រាប់គាត់ អត្ថន័យនៃសេចក្តីស្រឡាញ់មិនបានបាត់បង់ទៅជាមួយនឹងការបាត់បង់នោះទាំងស្រុងទេ។
បទពិសោធន៍នេះជួយឱ្យយើងយល់ថា អត្ថន័យមិនតែងតែអាស្រ័យលើលទ្ធផលដែលយើងចង់បាននោះឡើយ។
មនុស្សម្នាក់អាចមានសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ ទោះបីជីវិតមិនបានផ្តល់ឱ្យគេនូវអនាគតដែលធ្លាប់ស្រមៃក៏ដោយ។
នេះមិនមែនជាការប្រាប់ឱ្យមនុស្សដែលបាត់បង់អ្នកជាទីស្រឡាញ់ឈប់សោកសៅ ឬបង្ខំខ្លួនឱ្យមានកម្លាំងភ្លាមៗទេ។
ផ្ទុយទៅវិញ វារំលឹកថា ទុក្ខសោកអាចបង្ហាញពីទំហំសេចក្តីស្រឡាញ់ និងតម្លៃនៃទំនាក់ទំនងដែលយើងធ្លាប់មាន។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់បាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ គេអាចត្រូវការពេលវេលា ដើម្បីរស់នៅជាមួយការបាត់បង់នោះ។
ការចងចាំរឿងល្អៗអាចមានទាំងភាពកក់ក្តៅ និងការឈឺចាប់ ហើយអារម្មណ៍ទាំងពីរអាចកើតឡើងជាមួយគ្នាបាន។
មេរៀននេះក៏រំលឹកឱ្យយើងកុំចាំដល់ពេលបាត់បង់ ទើបចាប់ផ្តើមយល់ពីតម្លៃរបស់មនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន។
ពេលយើងនៅមានឱកាសនិយាយ ស្តាប់ និងចំណាយពេលជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ឱកាសទាំងនោះមានអត្ថន័យ។
ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់គឺជាផ្លូវមួយប៉ុណ្ណោះ។ ហ្វ្រាំងខលក៏បានរកឃើញមេរៀនមួយទៀតអំពីការជ្រើសរើស។
នៅក្នុងជំរំ គាត់បានឃើញមនុស្សដែលមានប្រតិកម្មខុសៗគ្នា ទោះបីពួកគេស្ថិតក្រោមការគាបសង្កត់ដូចគ្នា។
មនុស្សខ្លះបានបាត់បង់កម្លាំងចិត្ត និងមានភាពស្ពឹកស្រពន់ ខណៈមនុស្សខ្លះនៅតែព្យាយាមរក្សាចិត្តមេត្តាករុណា។
បទពិសោធន៍នេះធ្វើឱ្យគាត់គិតថា នៅក្នុងស្ថានភាពមួយចំនួន មនុស្សនៅតែអាចជ្រើសរើសរបៀបឆ្លើយតបបាន។
គាត់បានហៅសមត្ថភាពនេះថា សេរីភាពខាងវិញ្ញាណ ឬសេរីភាពខាងក្នុងរបស់មនុស្ស។
នេះមិនមានន័យថាអ្នកជាប់ឃុំអាចគ្រប់គ្រងអ្វីដែលពួកណាស៊ីធ្វើចំពោះពួកគេបាននោះទេ។
វាក៏មិនមានន័យថាមនុស្សគ្រប់គ្នាមានជម្រើសដូចគ្នា នៅក្រោមការគំរាមកំហែង និងភាពអត់ឃ្លានឡើយ។
ប៉ុន្តែហ្វ្រាំងខលបានសង្កេតឃើញថា មនុស្សខ្លះអាចរក្សាគុណតម្លៃរបស់ខ្លួនបាន សូម្បីតែស្ថានភាពមិនអនុគ្រោះ។
ពួកគេអាចជ្រើសរើសបង្ហាញការយកចិត្តទុកដាក់ ឬរក្សាក្តីសង្ឃឹម បើទោះបីជម្រើសទាំងនោះមានកម្រិតខ្លាំងក៏ដោយ។
សម្រាប់គាត់ របៀបដែលមនុស្សឆ្លើយតបចំពោះអ្វីដែលមិនអាចផ្លាស់ប្តូរ អាចក្លាយជាផ្នែកមួយនៃអត្ថន័យជីវិត។
គំនិតនេះអាចយកមកពិចារណាក្នុងជីវិតធម្មតាបាន ប៉ុន្តែយើងមិនគួរប្រៀបធៀបបញ្ហាប្រចាំថ្ងៃជាមួយអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ឡើយ។
បទពិសោធន៍របស់ហ្វ្រាំងខលជាសោកនាដកម្មប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ដែលត្រូវបានយល់ដោយគោរពចំពោះជនរងគ្រោះ។
អ្វីដែលយើងអាចរៀនពីវា គឺការពិនិត្យមើលថានៅក្នុងស្ថានការណ៍លំបាក យើងនៅមានជម្រើសអ្វីខ្លះ។
សូមស្រមៃថាអ្នកបាត់បង់ឱកាសការងារមួយ ដែលខ្លួនបានខិតខំត្រៀមអស់រយៈពេលយូរ។
អ្នកមិនអាចបញ្ជាឱ្យក្រុមហ៊ុនជ្រើសរើសអ្នកបានឡើយ ហើយក៏មិនអាចផ្លាស់ប្តូរការសម្រេចចិត្តដែលបានកើតឡើង។
ប៉ុន្តែអ្នកអាចជ្រើសរើសថា តើត្រូវពិនិត្យបទពិសោធន៍នេះយ៉ាងដូចម្តេច និងត្រូវរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ឱកាសបន្ទាប់។
អ្នកអាចមានអារម្មណ៍ខកចិត្ត ដោយមិនចាំបាច់យកការបដិសេធមួយលើក មកកំណត់តម្លៃជីវិតទាំងមូល។
ប្រសិនបើអ្នកធ្លាក់ប្រឡង អ្នកប្រហែលមិនអាចផ្លាស់ប្តូរពិន្ទុដែលបានទទួលនោះទេ។
ប៉ុន្តែអ្នកអាចស្វែងយល់ពីចំណុចដែលត្រូវកែលម្អ ហើយជ្រើសរើសវិធីរៀនថ្មីសម្រាប់ពេលក្រោយ។
យើងមិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍វិជ្ជមានភ្លាមៗ ដើម្បីចាប់ផ្តើមធ្វើការសម្រេចចិត្តដែលមានប្រយោជន៍នោះទេ។
យើងអាចនៅតែសោកសៅ ឬខកចិត្ត ខណៈពេលបន្តធ្វើអ្វីដែលមានអត្ថន័យសម្រាប់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែហ្វ្រាំងខលបានឃើញថា ការជ្រើសរើសក៏អាចក្លាយជារឿងពិបាកខ្លាំង នៅពេលមនុស្សរងទុក្ខយូរពេក។
នៅក្នុងជំរំ អ្នកជាប់ឃុំជាច្រើនចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា អនាគតទាំងមូលស្ថិតក្នុងដៃរបស់ជោគវាសនា។
ពួកគេមិនដឹងថាការសម្រេចចិត្តណាមួយនឹងជួយឱ្យខ្លួនរស់រាន ឬនាំឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ថ្មីនោះទេ។
ការមិនប្រាកដប្រជាបែបនេះ អាចធ្វើឱ្យមនុស្សឈប់សម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង និងទុកឱ្យហេតុការណ៍បន្តទៅតាមវា។
Part 3
សូម្បីតែហ្វ្រាំងខលផ្ទាល់ ក៏ធ្លាប់ស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដែលគាត់មានអារម្មណ៍ថាមិនចង់ជ្រើសរើសទៀតដែរ។
នៅពេលការរំដោះជំរំកាន់តែខិតជិត គាត់ធ្លាប់ទទួលបានការផ្តល់ឱកាសឱ្យឡើងរថយន្តដឹកអ្នកជាប់ឃុំចាកចេញ។
គាត់បានបដិសេធឱកាសនោះ ដោយជ្រើសរើសទុកឱ្យព្រឹត្តិការណ៍បន្តទៅតាមអ្វីដែលនឹងកើតឡើង។
ក្រោយមក អ្នកជាប់ឃុំដែលត្រូវបានដឹកទៅក្នុងរថយន្តនោះ ត្រូវបានពួកណាស៊ីសម្លាប់យ៉ាងឃោរឃៅ។
រឿងនេះបង្ហាញពីភាពមិនអាចទាយទុកមុនបាននៃជីវិត នៅក្រោមរបបដែលប្រើអំពើហិង្សាលើមនុស្ស។
ជម្រើសមួយដែលមើលទៅជាឱកាសរស់រាន អាចបែរជានាំទៅកាន់សោកនាដកម្ម ដោយគ្មាននរណាអាចដឹងមុន។
សម្រាប់អ្នកជាប់ឃុំ ការរស់រានមិនអាចត្រូវបានពន្យល់តែតាមរយៈភាពឆ្លាត ឬការសម្រេចចិត្តត្រឹមត្រូវនោះឡើយ។
ជោគវាសនា អំពើហិង្សារបស់អ្នកគ្រប់គ្រងជំរំ និងហេតុការណ៍ដែលគ្មានការគ្រប់គ្រង សុទ្ធតែមានឥទ្ធិពលធំធេង។
ហេតុនេះ មេរៀននៃសៀវភៅនេះមិនមែនការធានាថាមនុស្សមានអត្ថន័យនឹងអាចរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ទាំងអស់ឡើយ។
វាជាការស្វែងយល់ថា តើមនុស្សអាចរក្សាអ្វីដែលមានតម្លៃនៅក្នុងខ្លួនបានយ៉ាងដូចម្តេច ទោះកំពុងរងទុក្ខ។
ទោះបីអនាគតមិនប្រាកដប្រជាក៏ដោយ ហ្វ្រាំងខលបានសង្កេតឃើញថា ក្តីសង្ឃឹមអាចមានសារៈសំខាន់ចំពោះចិត្តមនុស្ស។
នៅពេលមនុស្សមានអ្វីមួយដែលខ្លួនចង់បន្តធ្វើ ឬមនុស្សដែលខ្លួនចង់ជួប ពួកគេអាចមានទិសដៅក្នុងចិត្ត។
ទិសដៅនោះអាចជួយឱ្យពួកគេប្រឈមនឹងថ្ងៃដ៏លំបាក ដោយនៅតែមានហេតុផលសម្រាប់ការបន្ត។
នៅក្នុងសៀវភៅ ហ្វ្រាំងខលបានរៀបរាប់អំពីមិត្តជាប់ឃុំម្នាក់ ដែលធ្លាប់សុបិនឃើញថ្ងៃរំដោះជំរំ។
មិត្តនោះបានជឿថា ជំរំនឹងត្រូវបានរំដោះនៅថ្ងៃទីសាមសិប ខែមីនា ឆ្នាំមួយពាន់ប្រាំបួនរយសែសិបប្រាំ។
ប៉ុន្តែនៅពេលថ្ងៃដែលគាត់រំពឹងទុកកាន់តែខិតជិត ព័ត៌មានអំពីការរីកចម្រើនរបស់កងទ័ពសម្ព័ន្ធមិត្តមិនសូវល្អ។
ការរំពឹងទុកដែលគាត់ធ្លាប់កាន់ខ្ជាប់ ចាប់ផ្តើមមិនស្របនឹងព័ត៌មានដែលគាត់កំពុងទទួលបាន។
នៅថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំបួន ខែមីនា គាត់បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ ហើយបានស្លាប់នៅថ្ងៃបន្ទាប់។
ជំងឺគ្រុនពោះវៀនធ្ងន់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមូលហេតុដែលអាចពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់គាត់។
ប៉ុន្តែហ្វ្រាំងខលបានបកស្រាយថា ការបាត់បង់ក្តីសង្ឃឹមចំពោះអនាគត ក៏អាចមានឥទ្ធិពលលើការធ្លាក់ចុះរបស់គាត់ដែរ។
នេះជាការសង្កេត និងការបកស្រាយផ្ទាល់របស់ហ្វ្រាំងខល មិនមែនជាភស្តុតាងថាក្តីសង្ឃឹមអាចព្យាបាលជំងឺបានឡើយ។
រឿងនេះត្រូវបានលើកឡើង ដើម្បីបង្ហាញថាអារម្មណ៍មានទិសដៅក្នុងជីវិត អាចមានសារៈសំខាន់ចំពោះមនុស្ស។
ពេលមនុស្សលែងមើលឃើញអ្វីដែលខ្លួនចង់ធ្វើនៅថ្ងៃស្អែក ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថាថ្ងៃនេះគ្មានអត្ថន័យ។
ប៉ុន្តែការមានទិសដៅមួយអាចជួយឱ្យយើងមើលឃើញថា ការខិតខំនៅថ្ងៃនេះកំពុងភ្ជាប់ទៅនឹងអ្វីមួយ។
ទិសដៅនោះមិនចាំបាច់ជាគោលដៅធំធេង ឬក្តីស្រមៃដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវដឹងនោះទេ។
សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ វាអាចជាការចិញ្ចឹមកូន។ សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ទៀត វាអាចជាការបញ្ចប់ស្នាដៃដែលខ្លួនចាប់ផ្តើម។
សម្រាប់អ្នកផ្សេង វាអាចជាការជួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ឬបំពេញការទទួលខុសត្រូវដែលខ្លួនបានជ្រើសរើស។
អ្វីដែលសំខាន់គឺ គោលដៅនោះមានអត្ថន័យពិតប្រាកដសម្រាប់មនុស្សដែលកំពុងរស់នៅជាមួយវា។
ការស្វែងរកអត្ថន័យមិនមានន័យថា យើងត្រូវមានចម្លើយសម្រាប់សំណួរទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយឡើយ។
ពេលខ្លះ យើងគ្រាន់តែត្រូវដឹងថា តើថ្ងៃនេះមានអ្វីមួយដែលសមនឹងឱ្យយើងយកចិត្តទុកដាក់ និងបំពេញឱ្យបានល្អ។
សម្រាប់ហ្វ្រាំងខល ការស្វែងរកអត្ថន័យបានក្លាយជាគំនិតដែលគាត់បន្តអភិវឌ្ឍ ក្រោយពេលសង្គ្រាមបានបញ្ចប់។
ប៉ុន្តែមុននឹងឈានទៅកាន់ទ្រឹស្តីរបស់គាត់ យើងត្រូវយល់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅពេលជំរំត្រូវបានរំដោះ។
នៅពេលកងទ័ពសម្ព័ន្ធមិត្តបានរំដោះអ្នកជាប់ឃុំ មនុស្សជាច្រើនប្រហែលរំពឹងថាពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍រីករាយភ្លាមៗ។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ហ្វ្រាំងខល និងអ្នកដែលរស់រានជាច្រើន អារម្មណ៍ដែលកើតឡើងមិនមែនជាសេចក្តីរីករាយដ៏ខ្លាំងនោះទេ។
ពួកគេបានឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់អស់រយៈពេលយូរ រហូតសមត្ថភាពក្នុងការមានអារម្មណ៍សប្បាយហាក់ដូចជាត្រូវបានបាត់បង់។
ពិភពលោកខាងក្រៅដែលពួកគេធ្លាប់ស្គាល់ មើលទៅចម្លែក ហាក់ដូចជាអ្វីៗកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងសុបិន។
រាងកាយរបស់ពួកគេបានរួចផុតពីការឃុំឃាំង ប៉ុន្តែចិត្តមិនអាចត្រឡប់ទៅរកស្ថានភាពធម្មតាបានភ្លាមៗឡើយ។
ហ្វ្រាំងខលបានពិពណ៌នាអំពីអារម្មណ៍ដាច់ឆ្ងាយពីខ្លួនឯង និងការពិត ដែលអ្នករស់រានខ្លះបានជួបប្រទះ។
ពេលដែលគាត់អាចរកអាហារបាន គាត់ចាប់ផ្តើមញ៉ាំ និងបន្តស្តារកម្លាំងរាងកាយឡើងវិញ។
ប៉ុន្តែការស្តារអារម្មណ៍ និងការតភ្ជាប់ជាមួយជីវិតធម្មតាវិញ ត្រូវការពេលវេលាយូរជាងការស្តារកម្លាំងរាងកាយ។
អ្នកជាប់ឃុំដែលធ្លាប់រស់នៅក្រោមការគំរាមកំហែងជានិច្ច មិនអាចបំភ្លេចបទពិសោធន៍ទាំងនោះបានត្រឹមមួយថ្ងៃទេ។
អ្នកខ្លះក៏ពិបាកទាក់ទងជាមួយមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ជួបបទពិសោធន៍ដូចខ្លួន ព្រោះមានការយល់ដឹងខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។
ហ្វ្រាំងខលបានសង្កេតឃើញថា អ្នករស់រានខ្លះមានអារម្មណ៍ថាការឈឺចាប់របស់ខ្លួនអាចធ្វើឱ្យគេមានសិទ្ធិប្រព្រឹត្តអំពើមិនល្អ។
ប៉ុន្តែបទពិសោធន៍នៃការរងគ្រោះ មិនធ្វើឱ្យការធ្វើបាបអ្នកដទៃក្លាយជារឿងត្រឹមត្រូវដោយស្វ័យប្រវត្តិនោះឡើយ។
ការរកឃើញជីវិតថ្មីក្រោយការរងទុក្ខ ក៏ទាមទារឱ្យមនុស្សស្វែងរកគុណតម្លៃ និងការទទួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួនឡើងវិញ។
សម្រាប់អ្នករស់រានខ្លះ អារម្មណ៍ដ៏មានតម្លៃបំផុតមិនមែនជាសេចក្តីរីករាយភ្លាមៗនោះទេ។
វាគឺការដឹងថា ពួកគេលែងត្រូវរស់នៅក្រោមការភ័យខ្លាចដដែល ដែលធ្លាប់គ្រប់គ្រងជីវិតរាល់ថ្ងៃ។
ប៉ុន្តែទោះបីមានសេរីភាពហើយក៏ដោយ របួសពីអតីតកាលមិនបានបាត់បង់ដោយស្វ័យប្រវត្តិនោះឡើយ។
បទពិសោធន៍នេះបង្ហាញថា ការរួចផុតពីស្ថានការណ៍គ្រោះថ្នាក់ និងការជាសះស្បើយពីផលប៉ះពាល់ គឺជារឿងខុសគ្នា។
ហ្វ្រាំងខលបានត្រឡប់ទៅទីក្រុងវីយែន ហើយប្រឈមនឹងការពិតដ៏ឈឺចាប់អំពីការបាត់បង់គ្រួសាររបស់ខ្លួន។
គាត់ត្រូវកសាងជីវិតឡើងវិញ នៅក្នុងពិភពលោកដែលមិនដូចអ្វីដែលគាត់ធ្លាប់ស្គាល់មុនសង្គ្រាម។
នៅឆ្នាំមួយពាន់ប្រាំបួនរយសែសិបប្រាំមួយ គាត់បានសរសេរកំណត់ហេតុអំពីបទពិសោធន៍ក្នុងជំរំ ដោយចំណាយពេលតែប្រាំបួនថ្ងៃ។
ស្នាដៃនោះបានក្លាយជាសៀវភៅ មនុស្សស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិត ដែលក្រោយមកមានឥទ្ធិពលលើអ្នកអានជាច្រើន។
ប៉ុន្តែហ្វ្រាំងខលមិនបានចង់ឱ្យមនុស្សគ្រាន់តែអានរឿងរបស់គាត់ ហើយមានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរប៉ុណ្ណោះទេ។
គាត់ចង់ឱ្យអ្នកអានពិចារណាអំពីទំនាក់ទំនងរវាងការឈឺចាប់ ជម្រើស ការទទួលខុសត្រូវ និងអត្ថន័យជីវិត។
បទពិសោធន៍នោះក៏បានភ្ជាប់ទៅនឹងវិធីព្យាបាលផ្លូវចិត្ត ដែលគាត់បានអភិវឌ្ឍ និងបន្តពន្យល់ក្រោយសង្គ្រាម។
វិធីនោះមានឈ្មោះថា ឡូហ្គោធេរ៉ាពី ដែលផ្តោតលើការជួយមនុស្សស្វែងរកអត្ថន័យក្នុងជីវិតរបស់ខ្លួន។
ឡូហ្គោធេរ៉ាពី គឺជាវិធីសាស្ត្រផ្លូវចិត្តមួយ ដែលជួយឱ្យមនុស្សស្វែងរកគោលបំណង និងអត្ថន័យនៃការរស់នៅ។
ហ្វ្រាំងខលបានបង្កើតវិធីសាស្ត្រនេះ ដោយផ្អែកលើការសិក្សាផ្នែកចិត្តសាស្ត្រ និងការយល់ដឹងពីបទពិសោធន៍របស់មនុស្ស។
គាត់ជឿថា មនុស្សមិនត្រឹមតែស្វែងរកសេចក្តីសុខ ឬអំណាចនោះទេ ប៉ុន្តែក៏មានបំណងស្វែងរកអត្ថន័យផងដែរ។
ដើម្បីយល់ពីគំនិតនេះ យើងអាចពិនិត្យមើលទស្សនៈរបស់អ្នកចិត្តវិទ្យាល្បីៗ ដែលបានមានឥទ្ធិពលលើគាត់។
ស៊ីកមុន ហ្វ្រយដ៍ បានផ្តោតលើបំណងប្រាថ្នារបស់មនុស្សក្នុងការស្វែងរកសេចក្តីរីករាយ និងជៀសវាងការឈឺចាប់។
ចំណែក អាល់ហ្វ្រេដ អាដ្លឺរ បានផ្តោតលើការខិតខំរបស់មនុស្សក្នុងការស្វែងរកអំណាច និងការមានឥទ្ធិពល។
ហ្វ្រាំងខលបានស្នើទស្សនៈមួយផ្សេងទៀត ដោយផ្តោតលើបំណងប្រាថ្នាក្នុងការស្វែងរកអត្ថន័យជីវិត។
សម្រាប់គាត់ មនុស្សអាចអត់ធ្មត់នឹងការលំបាកជាច្រើន ប្រសិនបើគេមើលឃើញអ្វីដែលមានតម្លៃសម្រាប់ការបន្ត។
នេះមិនមានន័យថាអត្ថន័យអាចបំបាត់ការឈឺចាប់ទាំងអស់ ឬជំនួសការថែទាំដែលមនុស្សត្រូវការនោះទេ។
វាមានន័យថា ការមានគោលបំណងអាចផ្តល់ទិសដៅដល់មនុស្ស នៅពេលពួកគេកំពុងប្រឈមនឹងភាពមិនប្រាកដប្រជា។
សូមស្រមៃថាមានមនុស្សពីរនាក់កំពុងធ្វើការងារលំបាក ដែលទាមទារឱ្យចំណាយពេល និងកម្លាំងច្រើន។
មនុស្សទីមួយធ្វើការដោយមិនដឹងថាហេតុអ្វីខ្លួនត្រូវធ្វើ ហើយមានអារម្មណ៍ថារាល់ថ្ងៃគ្មានអ្វីខុសប្លែក។
ចំណែកមនុស្សទីពីរមើលឃើញថា ការងារនោះកំពុងជួយឱ្យគេបំពេញទំនួលខុសត្រូវចំពោះគ្រួសារ ឬគោលដៅមួយ។
ទោះបីពួកគេប្រឈមនឹងការលំបាកស្រដៀងគ្នា ក៏អត្ថន័យដែលពួកគេភ្ជាប់ជាមួយការងារអាចខុសគ្នា។
មនុស្សទីពីរប្រហែលនៅតែហត់នឿយ ប៉ុន្តែគេអាចមើលឃើញថាការខិតខំរបស់ខ្លួនកំពុងនាំទៅរកអ្វីមួយ។
នេះជាឧទាហរណ៍នៃរបៀបដែលគោលបំណងអាចធ្វើឱ្យសកម្មភាពធម្មតាៗមានអត្ថន័យចំពោះមនុស្សម្នាក់។
ប៉ុន្តែហ្វ្រាំងខលមិនបានបង្ហាញថាមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវមានគោលបំណងដូចគ្នា ដើម្បីរស់នៅបានល្អនោះទេ។
គាត់ជឿថា អត្ថន័យនៃជីវិតមានលក្ខណៈពិសេស សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ និងស្ថានភាពដែលពួកគេកំពុងជួបប្រទះ។
អ្វីដែលមានអត្ថន័យសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ ប្រហែលមិនមែនជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ទៀតឡើយ។
មនុស្សម្នាក់អាចរកឃើញអត្ថន័យតាមរយៈការបង្រៀន ខណៈមនុស្សម្នាក់ទៀតរកឃើញតាមរយៈការបង្កើតស្នាដៃ។
អ្នកខ្លះអាចឱ្យតម្លៃខ្ពស់លើការថែរក្សាគ្រួសារ ខណៈអ្នកផ្សេងមានគោលដៅក្នុងការជួយសហគមន៍។
យើងមិនចាំបាច់យកគោលដៅរបស់អ្នកដទៃមកធ្វើជាមាត្រដ្ឋាន សម្រាប់វាស់ថាជីវិតខ្លួនមានតម្លៃឬអត់នោះទេ។
មនុស្សគ្រប់រូបមានបទពិសោធន៍ សមត្ថភាព និងការទទួលខុសត្រូវខុសៗគ្នា ដែលអាចផ្តល់អត្ថន័យដល់ជីវិត។
ហ្វ្រាំងខលពន្យល់ថា ការរកមិនឃើញអត្ថន័យអាចធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនកំពុងរស់នៅដោយគ្មានទិសដៅ។
គាត់បានពិភាក្សាអំពីភាពមិនពេញចិត្តដែលកើតឡើង នៅពេលមនុស្សមិនអាចភ្ជាប់ជីវិតខ្លួនជាមួយគោលបំណងបាន។
មនុស្សម្នាក់អាចមានរបស់របរគ្រប់គ្រាន់ មានការងារ និងមានមនុស្សជុំវិញ ប៉ុន្តែនៅតែមានអារម្មណ៍ទទេក្នុងចិត្ត។
ពេលខ្លះ បញ្ហាមិនមែនដោយសារគេគ្មានអ្វីធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារគេមិនដឹងថាអ្វីដែលខ្លួនធ្វើមានអត្ថន័យអ្វី។
Part 4
សូមស្រមៃថាអ្នកភ្ញាក់ពីដំណេករាល់ថ្ងៃ ធ្វើការងារដដែលៗ ហើយត្រឡប់មកផ្ទះដោយមានអារម្មណ៍ហត់នឿយ។
អ្នកអាចសម្រេចការងារបានជាច្រើន ប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនកំពុងដើរតាមទម្លាប់ដោយគ្មានទិសដៅច្បាស់លាស់។
នៅពេលមានពេលទំនេរ អ្នកប្រហែលមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី ហើយចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់។
អ្នកអាចប្រើពេលវេលាលើការកម្សាន្តជាបន្តបន្ទាប់ ប៉ុន្តែនៅតែមិនមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនបានបំពេញអ្វីដែលសំខាន់។
ហ្វ្រាំងខលបានប្រើគំនិតនៃភាពទទេក្នុងអត្ថិភាព ដើម្បីពិពណ៌នាស្ថានភាពដែលមនុស្សខ្វះទិសដៅ និងអត្ថន័យ។
គាត់បានសង្កេតថា អារម្មណ៍ទទេនេះអាចបង្ហាញខ្លួនតាមរយៈភាពធុញទ្រាន់ ជាពិសេសនៅពេលគ្មានការងាររវល់។
នៅថ្ងៃធម្មតា មនុស្សអាចរវល់រហូតគ្មានពេលគិតអំពីអ្វីដែលខ្លួនពិតជាចង់បាន។
ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃសម្រាកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ សំណួរអំពីគោលបំណង និងអត្ថន័យអាចចាប់ផ្តើមលេចឡើង។
មនុស្សខ្លះព្យាយាមគេចពីអារម្មណ៍ទទេនោះ តាមរយៈការធ្វើអ្វីដូចមនុស្សជុំវិញ ដោយមិនពិចារណាខ្លួនឯង។
ប្រសិនបើមនុស្សគ្រប់គ្នាចង់បានការងារប្រភេទមួយ គេអាចចាប់ផ្តើមចង់បានការងារនោះដែរ។
ប្រសិនបើអ្នកដទៃយល់ថាការមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនគឺជាជោគជ័យ គេអាចចាប់ផ្តើមដេញតាមគំនិតនោះ។
ប៉ុន្តែនៅពេលគោលដៅមកពីការរំពឹងទុករបស់អ្នកដទៃ គេអាចមិនមានអារម្មណ៍ថាជីវិតកំពុងដើរតាមអ្វីដែលខ្លួនជ្រើសរើស។
ហ្វ្រាំងខលបានព្រមានពីការរស់នៅដោយធ្វើតាមមនុស្សភាគច្រើន ដោយមិនបានពិចារណាពីគុណតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន។
គាត់ក៏ព្រមានពីការរស់នៅដោយធ្វើតាមបញ្ជារបស់អ្នកដទៃ រហូតបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការជ្រើសរើសផ្លូវខ្លួន។
គំនិតទាំងពីរនេះបង្ហាញថា មនុស្សដែលគ្មានទិសដៅផ្ទាល់ខ្លួន អាចងាយឱ្យសម្ពាធខាងក្រៅកំណត់ការសម្រេចចិត្ត។
ប៉ុន្តែការស្វែងរកអត្ថន័យមិនមានន័យថាយើងត្រូវបដិសេធទំនួលខុសត្រូវ ឬគំនិតល្អៗដែលអ្នកដទៃផ្តល់ឱ្យឡើយ។
វាមានន័យថា យើងគួរយល់ថាហេតុអ្វីខ្លួនកំពុងធ្វើអ្វីមួយ និងតើសកម្មភាពនោះស្របនឹងគុណតម្លៃរបស់យើងដែរឬទេ។
សំណួរមួយដែលយើងអាចសួរខ្លួនឯង គឺតើខ្ញុំកំពុងដេញតាមគោលដៅនេះ ព្រោះវាសំខាន់ចំពោះខ្ញុំពិតប្រាកដឬ?
ឬខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បានវា ព្រោះមនុស្សជុំវិញនិយាយថាវាជាផ្លូវតែមួយដែលនាំទៅរកភាពជោគជ័យ?
ការស្គាល់ចម្លើយអាចជួយឱ្យយើងសម្រេចចិត្តដោយមានភាពច្បាស់លាស់ និងមិនងាយបាត់បង់ទិសដៅ។
ប៉ុន្តែការមានអត្ថន័យមិនចាំបាច់ធ្វើឱ្យជីវិតគ្មានភាពតានតឹង ឬគ្មានការលំបាកនោះទេ។
ហ្វ្រាំងខលបានលើកឡើងថា ភាពតានតឹងមួយកម្រិតអាចមានតួនាទីក្នុងការជំរុញមនុស្សឱ្យបន្តទៅមុខ។
គាត់មិនបានជឿថា សុខភាពផ្លូវចិត្តល្អមានន័យថាមនុស្សត្រូវមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងទំនេរគ្រប់ពេលឡើយ។
មនុស្សអាចត្រូវការគោលដៅមួយដែលមានតម្លៃ និងមានការប្រកួតប្រជែងសមរម្យ ដើម្បីឱ្យជីវិតមានទិសដៅ។
គាត់ប្រៀបធៀបភាពតានតឹងដែលមានប្រយោជន៍ទៅនឹងធ្នូសំណង់ ដែលអាចរឹងមាំឡើងក្រោមបន្ទុកសមស្រប។
ក្នុងការជួសជុលធ្នូថ្ម អ្នកសាងសង់អាចបន្ថែមសម្ពាធពីលើ ដើម្បីធ្វើឱ្យផ្នែកនានាភ្ជាប់គ្នារឹងមាំ។
តាមទស្សនៈនេះ គោលដៅដែលមានអត្ថន័យអាចបង្កើតកម្លាំងជំរុញឱ្យមនុស្សអភិវឌ្ឍ និងប្រើសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន។
សូមស្រមៃថាអ្នកចង់រៀនជំនាញថ្មីមួយ ដែលមានសារៈសំខាន់សម្រាប់អនាគតរបស់អ្នក។
ការសិក្សាអាចធ្វើឱ្យអ្នកហត់នឿយ និងមានពេលដែលមិនយល់មេរៀន ប៉ុន្តែអ្នកនៅតែចង់បន្ត។
មូលហេតុគឺ អ្នកមើលឃើញថាការខិតខំនោះកំពុងភ្ជាប់ទៅនឹងគោលដៅដែលខ្លួនបានជ្រើសរើស។
ភាពលំបាកដែលមានគោលបំណងអាចមានអត្ថន័យខុសពីការរវល់ដោយគ្មានទិសដៅ និងគ្មានការជ្រើសរើស។
ទោះជាយ៉ាងណា មេរៀននេះមិនមានន័យថាភាពតានតឹងខ្លាំង ឬការធ្វើការហួសកម្លាំងសុទ្ធតែល្អនោះទេ។
ការសម្រាក ការទទួលជំនួយ និងការថែរក្សាសុខភាព នៅតែមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ការរស់នៅ និងការរីកចម្រើន។
អ្វីដែលហ្វ្រាំងខលចង់បង្ហាញ គឺការមានភារកិច្ចដែលមានអត្ថន័យ អាចផ្តល់ទិសដៅដល់ការខិតខំរបស់យើង។
យើងមិនចាំបាច់រង់ចាំឱ្យជីវិតគ្មានបញ្ហាទាំងស្រុង ទើបចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីដែលខ្លួនយល់ថាសំខាន់នោះទេ។
ប៉ុន្តែតើមនុស្សអាចស្វែងរកអត្ថន័យនោះតាមរបៀបណា នៅពេលមិនទាន់ដឹងថាខ្លួនចង់ធ្វើអ្វី?
ហ្វ្រាំងខលបានពន្យល់ថា អត្ថន័យនៃជីវិតមិនមែនជាចម្លើយធំមួយ ដែលអាចប្រើសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានោះទេ។
វាអាចផ្លាស់ប្តូរទៅតាមមនុស្ស ពេលវេលា និងស្ថានភាពដែលម្នាក់ៗកំពុងប្រឈមមុខ។
អ្វីដែលមានអត្ថន័យសម្រាប់យើងនៅថ្ងៃនេះ ប្រហែលខុសពីអ្វីដែលនឹងសំខាន់សម្រាប់យើងនៅថ្ងៃក្រោយ។
នៅពេលនៅជាសិស្ស អត្ថន័យមួយអាចជាការខិតខំសិក្សា និងការអភិវឌ្ឍជំនាញសម្រាប់អនាគត។
នៅពេលក្លាយជាឪពុកម្តាយ ការថែរក្សាកូន និងការបង្កើតបរិយាកាសល្អក្នុងគ្រួសារអាចក្លាយជាអាទិភាព។
នៅពេលជួបការបាត់បង់ អត្ថន័យប្រហែលមិនមែនជាការសម្រេចគោលដៅធំៗ ប៉ុន្តែជាការថែរក្សាជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។
ហេតុនេះ យើងមិនចាំបាច់រកឱ្យឃើញអត្ថន័យតែមួយ ដែលត្រូវតែប្រើសម្រាប់ជីវិតទាំងមូលនោះទេ។
យើងអាចចាប់ផ្តើមពីសំណួរថា នៅក្នុងស្ថានភាពដែលខ្ញុំកំពុងរស់នៅ តើមានអ្វីដែលត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់ពីខ្ញុំ?
តើមានភារកិច្ចណាដែលខ្ញុំអាចបំពេញបាន? តើមានមនុស្សណាដែលខ្ញុំអាចថែរក្សា ឬជួយបាន?
តើមានការងារណាដែលខ្ញុំអាចបង្កើតឱ្យមានតម្លៃ ដោយប្រើសមត្ថភាព និងឱកាសដែលខ្លួនកំពុងមាន?
សំណួរទាំងនេះអាចនាំឱ្យយើងមើលឃើញអត្ថន័យតាមរយៈសកម្មភាពជាក់ស្តែង ជំនួសឱ្យការរង់ចាំចម្លើយដ៏អស្ចារ្យ។
ហ្វ្រាំងខលបានលើកឡើងពីផ្លូវសំខាន់ៗបី ដែលមនុស្សអាចស្វែងរកអត្ថន័យក្នុងជីវិតរបស់ខ្លួន។
ផ្លូវមួយគឺការបង្កើតស្នាដៃ ឬការបំពេញការងារដែលមានតម្លៃចំពោះខ្លួន និងអ្នកដទៃ។
ផ្លូវមួយទៀតគឺសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការបង្កើតទំនាក់ទំនងដ៏មានអត្ថន័យជាមួយមនុស្សម្នាក់ទៀត។
ចំណែកផ្លូវមួយទៀតគឺរបៀបដែលយើងប្រឈមមុខនឹងការលំបាក ដែលមិនអាចជៀសវាង ឬផ្លាស់ប្តូរបាន។
សម្រាប់ផ្លូវដំបូង មនុស្សអាចរកឃើញអត្ថន័យតាមរយៈអ្វីដែលខ្លួនបង្កើត និងបន្សល់ទុកក្នុងពិភពលោក។
ការងារនោះមិនចាំបាច់ជាស្នាដៃដែលមានមនុស្សរាប់លាននាក់ស្គាល់ ឬទទួលបានរង្វាន់ធំៗនោះទេ។
វាអាចជាការបង្រៀនសិស្សម្នាក់ឱ្យយល់មេរៀន ដែលពីមុនគេពិបាកសិក្សា។
វាអាចជាការបង្កើតផលិតផលមួយ ដែលជួយដោះស្រាយបញ្ហាពិតប្រាកដរបស់មនុស្សក្នុងសហគមន៍។
ឬវាអាចជាការធ្វើការងារប្រចាំថ្ងៃដោយមានការយកចិត្តទុកដាក់ ព្រោះយើងយល់ថាលទ្ធផលនោះមានប្រយោជន៍។
សូមស្រមៃថាអ្នកជាគ្រូបង្រៀន ហើយមានសិស្សម្នាក់ដែលពិបាកយល់មេរៀន និងចាប់ផ្តើមបាត់បង់ទំនុកចិត្ត។
អ្នកអាចចំណាយពេលបន្ថែមក្នុងការពន្យល់ ជួយសិស្សរកកំហុស និងលើកទឹកចិត្តឱ្យបន្តរៀន។
មនុស្សផ្សេងប្រហែលមិនបានដឹងពីការខិតខំនោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចមានតម្លៃយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់សិស្សម្នាក់នោះ។
ការងារដែលមានអត្ថន័យមិនចាំបាច់ទាមទារឱ្យមានការសរសើរគ្រប់ពេល ឬមានមនុស្សគ្រប់គ្នាទទួលស្គាល់ឡើយ។
ពេលខ្លះ ការដឹងថាខ្លួនបានធ្វើអ្វីមួយដោយមានការទទួលខុសត្រូវ ក៏អាចផ្តល់អារម្មណ៍ពេញចិត្តជ្រាលជ្រៅ។
ប៉ុន្តែគំនិតនេះក៏មិនមានន័យថាមនុស្សត្រូវវាស់តម្លៃខ្លួនតាមផលិតភាព ឬចំនួនការងារដែលបានសម្រេចនោះទេ។
មនុស្សនៅតែមានតម្លៃ ទោះបីកំពុងឈឺ កំពុងសម្រាក ឬមិនអាចធ្វើការដូចមុនក៏ដោយ។
អត្ថន័យនៃជីវិតមានភាពទូលំទូលាយជាងសមត្ថភាពរកប្រាក់ និងការបំពេញការងាររបស់មនុស្សម្នាក់។
នេះនាំយើងទៅកាន់ផ្លូវទីពីរ ដែលហ្វ្រាំងខលចាត់ទុកថាមានសារៈសំខាន់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។
នោះគឺការស្វែងរកអត្ថន័យតាមរយៈសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការយល់ពីមនុស្សដែលយើងមានទំនាក់ទំនងជាមួយ។
សម្រាប់គាត់ សេចក្តីស្រឡាញ់ជួយឱ្យយើងមើលឃើញអ្វីដែលមានតម្លៃនៅក្នុងមនុស្សម្នាក់ លើសពីរូបរាងខាងក្រៅ។
នៅពេលយើងស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ដោយការយល់ចិត្ត យើងអាចចាប់ផ្តើមស្គាល់គុណសម្បត្តិ និងសក្តានុពលរបស់គេ។
យើងអាចមើលឃើញអ្វីដែលគេកំពុងខិតខំក្លាយជា និងជួយលើកទឹកចិត្តឱ្យគេអភិវឌ្ឍខ្លួន។
សេចក្តីស្រឡាញ់មិនមែនមានតែការចង់បានមនុស្សម្នាក់នៅក្បែរខ្លួន ឬការបំពេញតម្រូវការផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ។
វាក៏អាចជាការគោរពអត្តសញ្ញាណ សេចក្តីស្រមៃ និងការលូតលាស់របស់មនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ផងដែរ។
ស្រមៃថាមានមនុស្សម្នាក់ចង់រៀនជំនាញថ្មី ប៉ុន្តែគេមិនទាន់មានទំនុកចិត្តថាខ្លួនអាចធ្វើបាន។
មនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់គេអាចស្តាប់កង្វល់ ផ្តល់ការគាំទ្រ និងជួយឱ្យគេមើលឃើញសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួន។
ការគាំទ្របែបនេះអាចធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងក្លាយជាកន្លែងដែលមនុស្សទាំងពីរអាចរីកចម្រើនជាមួយគ្នា។
ហ្វ្រាំងខលបានពិពណ៌នាសេចក្តីស្រឡាញ់ថាជាអ្វីដែលមានជម្រៅលើសពីការទាក់ទាញផ្លូវកាយតែមួយមុខ។
វាអាចផ្តល់អត្ថន័យតាមរយៈការស្គាល់ និងការទទួលស្គាល់ភាពជាមនុស្សរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។
ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់មិនមានន័យថាយើងត្រូវគ្រប់គ្រងជីវិតអ្នកដទៃ ឬធ្វើឱ្យគេរស់នៅតាមបំណងរបស់យើងឡើយ។
ការស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ និងការគោរពសិទ្ធិរបស់គេក្នុងការជ្រើសរើស អាចដើរជាមួយគ្នាបាន។
សម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន សេចក្តីស្រឡាញ់អាចជាមូលហេតុដ៏សំខាន់ដែលធ្វើឱ្យពួកគេចង់បន្តខិតខំប្រឹងប្រែង។
សម្រាប់អ្នកផ្សេង វាអាចផ្តល់អារម្មណ៍ថាខ្លួនមានទំនាក់ទំនងជាមួយពិភពលោក និងមិនបានរស់នៅតែម្នាក់ឯង។
អត្ថន័យនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ក៏អាចមានក្នុងទំនាក់ទំនងគ្រួសារ មិត្តភាព និងការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសហគមន៍ផងដែរ។
មនុស្សមិនចាំបាច់មានគូស្នេហ៍ ដើម្បីអាចទទួលបានបទពិសោធន៍នៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏មានអត្ថន័យនោះទេ។
ប៉ុន្តែផ្លូវទីបីដែលហ្វ្រាំងខលបានពិភាក្សា គឺជាផ្លូវដែលទាមទារការពិចារណាដោយប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។
នោះគឺការស្វែងរកអត្ថន័យ នៅពេលមនុស្សត្រូវប្រឈមនឹងការឈឺចាប់ ឬសោកនាដកម្មដែលមិនអាចជៀសវាងបាន។
Part 5
គាត់ជឿថា នៅពេលមនុស្សមិនអាចផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពមួយបាន ការឆ្លើយតបរបស់គេអាចនៅមានអត្ថន័យ។
ប៉ុន្តែគាត់មិនបានមានន័យថា យើងត្រូវស្វែងរកការឈឺចាប់ ឬបង្កទុក្ខលំបាកឱ្យខ្លួនដើម្បីមានជីវិតល្អនោះទេ។
ប្រសិនបើមានបញ្ហាដែលអាចដោះស្រាយបាន យើងគួរព្យាយាមដោះស្រាយវា ជំនួសឱ្យការបណ្តោយឱ្យវាបន្ត។
ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់កំពុងឈឺ ការស្វែងរកការថែទាំ និងការព្យាបាលនៅតែមានសារៈសំខាន់។
ប្រសិនបើនរណាម្នាក់កំពុងត្រូវគេធ្វើបាប គេមិនចាំបាច់ទ្រាំទ្រដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនមានភាពរឹងមាំនោះទេ។
ការស្វែងរកអត្ថន័យក្នុងទុក្ខលំបាក គឺខុសពីការយល់ព្រមឱ្យការរងទុក្ខដែលអាចបញ្ឈប់បានបន្តកើតឡើង។
ហ្វ្រាំងខលផ្តោតជាពិសេសលើស្ថានភាពដែលមនុស្សមិនអាចលុបបំបាត់ ឬប្តូរអ្វីដែលបានកើតឡើងរួច។
ឧទាហរណ៍ មនុស្សម្នាក់អាចបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ហើយមិនមានវិធីណានាំមនុស្សនោះត្រឡប់មកវិញបានឡើយ។
គេអាចសោកសៅ មានអារម្មណ៍ទទេ និងមិនដឹងថាត្រូវបន្តជីវិតតាមរបៀបណា។
ក្នុងស្ថានភាពនេះ ការប្រាប់ឱ្យគេសប្បាយចិត្តភ្លាមៗ អាចមិនបានគោរពភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃការបាត់បង់របស់គេឡើយ។
មនុស្សម្នាក់អាចត្រូវការពេលវេលា ការគាំទ្រ និងឱកាសក្នុងការរស់នៅជាមួយទុក្ខសោករបស់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែយូរៗទៅ គេអាចចាប់ផ្តើមសួរថា តើត្រូវរក្សាអត្ថន័យនៃសេចក្តីស្រឡាញ់នោះក្នុងជីវិតបន្តយ៉ាងដូចម្តេច?
ប្រហែលគេចង់បន្តធ្វើអ្វីមួយដែលមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ធ្លាប់ឱ្យតម្លៃ ឬចង់ថែរក្សាអ្នកដែលនៅរស់។
វាមិនបានធ្វើឱ្យការបាត់បង់ក្លាយជារឿងល្អ ឬធ្វើឱ្យទុក្ខសោកបាត់ទៅដោយស្វ័យប្រវត្តិនោះទេ។
ប៉ុន្តែវាអាចជួយឱ្យមនុស្សម្នាក់រកឃើញទិសដៅថ្មី នៅក្នុងជីវិតដែលបានផ្លាស់ប្តូរដោយការបាត់បង់។
មេរៀននេះរំលឹកថា អត្ថន័យមិនចាំបាច់កើតចេញពីអ្វីដែលយើងទទួលបានជានិច្ចនោះទេ។
ពេលខ្លះ វាអាចកើតចេញពីអ្វីដែលយើងសម្រេចថានឹងធ្វើ បន្ទាប់ពីប្រឈមនឹងអ្វីដែលមិនអាចផ្លាស់ប្តូរ។
ហ្វ្រាំងខលបានបង្ហាញទស្សនៈនៃការរក្សាក្តីសង្ឃឹម ទោះបីជីវិតមានសោកនាដកម្ម និងភាពមិនប្រាកដប្រជា។
វាជាការទទួលស្គាល់ថាជីវិតអាចមានទាំងភាពស្រស់ស្អាត និងការឈឺចាប់ ដោយមិនបដិសេធផ្នែកណាមួយ។
មនុស្សម្នាក់អាចដឹងថាខ្លួនកំពុងជួបទុក្ខលំបាក ហើយនៅតែជឿថាអនាគតអាចមានអ្វីដែលសមនឹងខិតខំដើម្បីវា។
ការមានសង្ឃឹមមិនមែនមានន័យថាយើងត្រូវប្រាកដចិត្តថាគ្រប់យ៉ាងនឹងកើតឡើងតាមការរំពឹងទុកនោះទេ។
វាអាចមានន័យថា យើងមិនទាន់ដឹងថាអនាគតនឹងទៅជាយ៉ាងណា ប៉ុន្តែនៅតែបើកចិត្តចំពោះឱកាសថ្មី។
នៅពេលជួបការលំបាក យើងអាចសួរថា តើមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន ដើម្បីរក្សាអ្វីដែលមានតម្លៃសម្រាប់ខ្លួន?
តើខ្ញុំអាចរក្សាការទទួលខុសត្រូវ ការយល់ចិត្ត ឬទំនាក់ទំនងដែលមានអត្ថន័យបានយ៉ាងដូចម្តេច?
ទោះជាមិនអាចប្តូរអតីតកាល យើងនៅតែអាចស្វែងរកជម្រើសសម្រាប់ការរស់នៅបន្តក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន។
គំនិតនេះនាំយើងទៅកាន់មេរៀនមួយ ដែលហ្វ្រាំងខលបានផ្តល់សារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំង។
នោះគឺការទទួលខុសត្រូវចំពោះជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន និងការឆ្លើយតបទៅនឹងអ្វីដែលជីវិតកំពុងទាមទារពីយើង។
មនុស្សជាច្រើនសួរថា តើខ្ញុំអាចរំពឹងអ្វីពីជីវិត? តើជីវិតនឹងផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវអ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន?
ប៉ុន្តែហ្វ្រាំងខលបានស្នើឱ្យប្តូរទិសដៅសំណួរនោះ ហើយពិចារណាអំពីអ្វីដែលជីវិតកំពុងសួរពីយើងវិញ។
ជំនួសឱ្យការរង់ចាំឱ្យជីវិតផ្តល់អត្ថន័យមួយរួចស្រេច យើងអាចស្វែងរកការទទួលខុសត្រូវនៅចំពោះមុខខ្លួន។
ប្រសិនបើអ្នកជាសិស្សដែលមានឱកាសរៀនសូត្រ ប្រហែលភារកិច្ចបច្ចុប្បន្នគឺការប្រើឱកាសនោះឱ្យបានល្អ។
ប្រសិនបើអ្នកជាឪពុកម្តាយ ប្រហែលអ្នកមានការទទួលខុសត្រូវក្នុងការផ្តល់ការយកចិត្តទុកដាក់ដល់កូន។
ប្រសិនបើអ្នកកំពុងធ្វើការលើស្នាដៃមួយ ប្រហែលមានភារកិច្ចដែលអ្នកត្រូវបន្តបំពេញដោយការយកចិត្តទុកដាក់។
ប៉ុន្តែអត្ថន័យមិនមែនជាបញ្ជាដែលអ្នកដទៃអាចកំណត់ឱ្យយើងដោយមិនគិតពីស្ថានភាពនោះទេ។
ហ្វ្រាំងខលបានចាត់ទុកមនុស្សម្នាក់ៗថាមានជីវិតពិសេស ដែលទាមទារឱ្យគេស្វែងរកចម្លើយដោយខ្លួនឯង។
អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើនៅពេលនេះ អាចខុសពីអ្វីដែលមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀតត្រូវធ្វើក្នុងស្ថានភាពរបស់គេ។
យើងអាចរៀនពីបទពិសោធន៍អ្នកដទៃ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ចម្លងគោលបំណងរបស់ពួកគេទាំងស្រុងឡើយ។
សម្រាប់មនុស្សដែលកំពុងស្វែងរកផ្លូវជីវិត សំណួរនេះអាចជួយបន្ថយសម្ពាធក្នុងការរកចម្លើយធំពេក។
ជំនួសឱ្យការសួរថា តើគោលបំណងតែមួយគត់នៃជីវិតខ្ញុំគឺអ្វី យើងអាចចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃនេះ។
តើមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានល្អជាងម្សិលមិញ? តើមានការងារណាដែលខ្ញុំកំពុងពន្យារពេលដោយមិនចាំបាច់?
តើមានមនុស្សណាដែលខ្ញុំគួរចំណាយពេលស្តាប់? ហើយតើមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចបង្កើតដោយប្រើសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួន?
សំណួរតូចៗទាំងនេះអាចជួយឱ្យការស្វែងរកអត្ថន័យក្លាយជាសកម្មភាពដែលយើងអាចចាប់ផ្តើមបានពិតប្រាកដ។
យើងមិនចាំបាច់រង់ចាំរហូតមានជីវិតល្អឥតខ្ចោះ ទើបចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីដែលមានតម្លៃនោះទេ។
យើងអាចធ្វើការងារដ៏មានអត្ថន័យ នៅក្នុងជីវិតដែលនៅតែមានការខ្វះខាត និងការមិនប្រាកដប្រជា។
ប៉ុន្តែវាក៏សំខាន់ក្នុងការទទួលស្គាល់ថា មនុស្សខ្លះកំពុងប្រឈមនឹងបន្ទុកដែលមិនអាចទ្រាំបានដោយខ្លួនឯង។
ការទទួលជំនួយពីគ្រួសារ មិត្តភក្តិ ឬអ្នកជំនាញ មិនមែនជាការបរាជ័យក្នុងការស្វែងរកអត្ថន័យជីវិតនោះទេ។
ការថែរក្សាជីវិត និងការស្វែងរកការគាំទ្រដែលចាំបាច់ ក៏អាចជាការទទួលខុសត្រូវដ៏មានតម្លៃផងដែរ។
នៅពេលយើងមិនទាន់មើលឃើញអនាគតច្បាស់ ការផ្តោតលើជំហានដែលអាចធ្វើបានថ្ងៃនេះអាចជួយបាន។
យើងមិនចាំបាច់មានចម្លើយសម្រាប់ដប់ឆ្នាំខាងមុខ ទើបអាចសម្រេចថាថ្ងៃនេះគួរចំណាយពេលលើអ្វី។
យើងអាចបំពេញការងារដែលសំខាន់មួយ និងបន្តរៀនពីបទពិសោធន៍ដែលកើតឡើងនៅតាមផ្លូវ។
ការស្វែងរកអត្ថន័យមិនចាំបាច់ជាដំណើរដែលមានចម្លើយច្បាស់លាស់គ្រប់ជំហាននោះទេ។
ពេលខ្លះ វាអាចជាដំណើរដែលយើងបន្តសួរ បន្តស្វែងយល់ និងកែសម្រួលទិសដៅតាមការផ្លាស់ប្តូររបស់ជីវិត។
នេះជាចំណុចដែលធ្វើឱ្យទស្សនៈរបស់ហ្វ្រាំងខលមានភាពខុសប្លែកពីការលើកទឹកចិត្តធម្មតាៗ។
គាត់មិនបានប្រាប់យើងថា ជីវិតនឹងផ្តល់តែអ្វីដែលយើងសមនឹងទទួលបាន ឬថាមនុស្សល្អនឹងមិនជួបទុក្ខនោះទេ។
បទពិសោធន៍របស់គាត់ផ្ទាល់បានបង្ហាញថា មនុស្សស្លូតត្រង់ជាច្រើនអាចរងគ្រោះដោយអំពើឃោរឃៅរបស់អ្នកដទៃ។
គាត់ក៏មិនបានអះអាងថា ការមានគំនិតវិជ្ជមានអាចធានាឱ្យយើងចៀសផុតពីជំងឺ ការបាត់បង់ ឬសេចក្តីស្លាប់ឡើយ។
អ្វីដែលគាត់ព្យាយាមស្វែងយល់ គឺថានៅពេលមនុស្សជួបអ្វីដែលខ្លួនមិនអាចផ្លាស់ប្តូរ តើជីវិតនៅមានអត្ថន័យដែរឬទេ?
តាមការយល់ឃើញរបស់គាត់ ចម្លើយគឺអត្ថន័យអាចនៅតែមាន ទោះបីស្ថានការណ៍បានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ។
ប៉ុន្តែអត្ថន័យនោះមិនចាំបាច់មានរូបរាងដូចអ្វីដែលយើងធ្លាប់គិត មុនពេលជួបការលំបាកនោះទេ។
មនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់ផ្តោតលើអាជីព អាចរកឃើញអត្ថន័យថ្មីក្នុងការថែរក្សាគ្រួសារ នៅពេលជីវិតផ្លាស់ប្តូរ។
មនុស្សដែលបាត់បង់ឱកាសមួយ អាចរកឃើញការងារផ្សេងដែលខ្លួនអាចបង្កើតតម្លៃដោយប្រើជំនាញដែលមាន។
ហើយមនុស្សដែលមិនអាចធ្វើការដូចមុន អាចនៅតែរកឃើញអត្ថន័យតាមរយៈទំនាក់ទំនង និងការយកចិត្តទុកដាក់។
ការផ្លាស់ប្តូរទិសដៅមិនចាំបាច់មានន័យថាយើងបានបរាជ័យក្នុងការរស់នៅតាមក្តីស្រមៃពីមុននោះទេ។
វាអាចបង្ហាញថា ជីវិតបានផ្លាស់ប្តូរ ហើយយើងកំពុងស្វែងរករបៀបថ្មីក្នុងការរស់នៅជាមួយការពិតនោះ។
នៅទីបញ្ចប់ សៀវភៅ មនុស្សស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិត ផ្តល់ឱ្យយើងនូវមេរៀនដ៏ជ្រាលជ្រៅជាច្រើន។
យើងបានស្គាល់ វិកទ័រ ហ្វ្រាំងខល ដែលធ្លាប់មានអាជីពវេជ្ជសាស្ត្រ និងអនាគតមួយនៅមុនពេលសង្គ្រាម។
យើងបានឃើញថា គាត់មានឱកាសចាកចេញទៅរកសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែជ្រើសរើសនៅជាមួយគ្រួសាររបស់ខ្លួន។
បន្ទាប់មក ជីវិតរបស់គាត់ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដោយការចាប់ខ្លួន និងការបញ្ជូនទៅជំរំរបស់ពួកណាស៊ី។
នៅទីនោះ គាត់បានឃើញការបន្ទាបបន្ថោកភាពជាមនុស្ស ការអត់ឃ្លាន និងការបាត់បង់ជីវិតជាច្រើន។
គាត់បានសង្កេតឃើញថា ស្ថានភាពដ៏សាហាវអាចធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់ភាពមេត្តាករុណា និងសមត្ថភាពក្នុងការមានសេចក្តីសង្ឃឹម។
ប៉ុន្តែគាត់ក៏បានឃើញថា មនុស្សខ្លះនៅតែអាចរក្សាជីវិតខាងក្នុង និងគុណតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួនបាន។
ភាពស្រស់ស្អាតតូចៗ សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការចងចាំអាចក្លាយជាផ្នែកមួយនៃអត្ថន័យ ក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាក។
យើងបានរៀនថា សេរីភាពខាងក្នុងអាចមានសារៈសំខាន់ ប៉ុន្តែវាមិនធ្វើឱ្យអំពើឃោរឃៅខាងក្រៅក្លាយជារឿងត្រឹមត្រូវឡើយ។
ការរស់រានរបស់មនុស្សម្នាក់មិនគួរត្រូវបានប្រើ ដើម្បីបន្ទោសអ្នកដែលមិនអាចរស់រានពីសោកនាដកម្មនោះទេ។
មនុស្សគ្រប់រូបមានលក្ខខណ្ឌ និងបន្ទុកខុសៗគ្នា ហើយមានរឿងជាច្រើនដែលស្ថិតនៅហួសពីការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេ។
យើងក៏បានយល់ថា ក្រោយពេលរួចផុតពីស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ មនុស្សមិនចាំបាច់អាចមានសេចក្តីសុខភ្លាមៗនោះទេ។
ការស្តាររាងកាយ និងការស្តារអារម្មណ៍អាចត្រូវការពេលវេលាខុសគ្នា ហើយការជាសះស្បើយមិនតែងតែត្រង់ទៅមុខឡើយ។
តាមរយៈឡូហ្គោធេរ៉ាពី យើងបានស្គាល់ទស្សនៈដែលចាត់ទុកការស្វែងរកអត្ថន័យថាជាបំណងប្រាថ្នាសំខាន់របស់មនុស្ស។
អត្ថន័យអាចកើតចេញពីស្នាដៃដែលយើងបង្កើត សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលយើងផ្តល់ និងការឆ្លើយតបចំពោះទុក្ខលំបាក។
ប៉ុន្តែយើងមិនត្រូវការការឈឺចាប់ដើម្បីធ្វើឱ្យជីវិតមានតម្លៃនោះទេ។ យើងអាចរកឃើញអត្ថន័យក្នុងជីវិតធម្មតាផងដែរ។
យើងអាចរកឃើញអត្ថន័យនៅពេលខិតខំធ្វើការងារដែលខ្លួនជ្រើសរើស និងមានអារម្មណ៍ថាវាមានប្រយោជន៍។
យើងអាចរកឃើញវានៅពេលមានឱកាសចំណាយពេលជាមួយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ហើយស្តាប់ពួកគេដោយយកចិត្តទុកដាក់។
ឬនៅពេលយើងទទួលស្គាល់ថាមានបញ្ហាដែលមិនអាចប្តូរបាន ហើយស្វែងរករបៀបបន្តជីវិតដោយមានការគោរពខ្លួនឯង។
ប្រហែលមេរៀនសំខាន់មួយគឺ យើងមិនចាំបាច់ដឹងពីអត្ថន័យនៃជីវិតទាំងមូល ទើបអាចធ្វើអ្វីដែលមានតម្លៃថ្ងៃនេះ។
Part 6
យើងអាចចាប់ផ្តើមពីអ្វីដែលនៅចំពោះមុខ ហើយស្វែងយល់ថាជីវិតកំពុងទាមទារការទទួលខុសត្រូវអ្វីពីយើង។
សូមគិតអំពីមនុស្សដែលមានតម្លៃនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក។ តើមានអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើដើម្បីថែរក្សាទំនាក់ទំនងនោះ?
តើមានការងារណាដែលអ្នកធ្លាប់ចង់បំពេញ ប៉ុន្តែបានពន្យារពេល ព្រោះខ្លាចការបរាជ័យ ឬការរិះគន់?
តើមានចំណេះដឹង ឬជំនាញណាដែលអ្នកអាចបន្តរៀន ដើម្បីបង្កើតអ្វីដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្លួន និងអ្នកដទៃ?
ការឆ្លើយសំណួរទាំងនេះមិនចាំបាច់ធ្វើឱ្យជីវិតផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចជួយឱ្យយើងមានទិសដៅ។
នៅពេលជួបឧបសគ្គ យើងអាចសួរថា តើមានអ្វីដែលខ្ញុំនៅអាចសម្រេចចិត្តបាន នៅក្នុងស្ថានភាពនេះ?
ប្រសិនបើមានដំណោះស្រាយ យើងអាចចាប់ផ្តើមពីជំហានតូចមួយ ហើយបន្តធ្វើតាមលទ្ធភាពដែលមាន។
ប្រសិនបើគ្មានវិធីផ្លាស់ប្តូរអ្វីដែលបានកើតឡើង យើងអាចផ្តល់ពេលវេលាឱ្យខ្លួនទទួលស្គាល់ និងស្វែងរកទិសដៅថ្មី។
មនុស្សមិនចាំបាច់ធ្វើជាមនុស្សរឹងមាំគ្រប់ពេល ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនកំពុងរស់នៅដោយមានអត្ថន័យនោះទេ។
យើងអាចយំ អាចសោកសៅ និងអាចមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីបន្ទាប់ ដោយនៅតែជាមនុស្សដែលមានតម្លៃ។
ការស្វែងរកអត្ថន័យអាចមានទាំងថ្ងៃដែលយើងមានទំនុកចិត្ត និងថ្ងៃដែលយើងមិនអាចមើលឃើញចម្លើយច្បាស់លាស់។
អ្វីដែលសំខាន់គឺ កុំប្រញាប់សម្រេចថាជីវិតគ្មានអត្ថន័យទាំងស្រុង ដោយសារយើងកំពុងប្រឈមនឹងការឈឺចាប់មួយ។
បទពិសោធន៍របស់ហ្វ្រាំងខលរំលឹកថា ជីវិតអាចផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង ហើយអ្វីដែលយើងឱ្យតម្លៃក៏អាចផ្លាស់ប្តូរផងដែរ។
អ្វីដែលយើងគិតថាសំខាន់បំផុតនៅថ្ងៃនេះ ប្រហែលមិនមែនជាអ្វីដែលយើងនឹងឱ្យតម្លៃខ្ពស់បំផុតនៅថ្ងៃក្រោយ។
ទ្រព្យសម្បត្តិ តំណែង និងការទទួលស្គាល់អាចមានប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ជាមូលដ្ឋានតែមួយនៃអត្ថន័យជីវិតឡើយ។
ទំនាក់ទំនង ការទទួលខុសត្រូវ និងស្នាដៃដែលយើងបង្កើត អាចផ្តល់តម្លៃដែលមិនងាយវាស់ជាប្រាក់បាន។
ប៉ុន្តែអត្ថន័យក៏មិនមែនជារបស់ដែលយើងអាចទិញ ឬទទួលពីអ្នកដទៃដោយគ្មានការស្វែងយល់ខ្លួនឯងនោះដែរ។
មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវស្គាល់ស្ថានភាព និងគុណតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីឆ្លើយតបចំពោះសំណួរដែលជីវិតផ្តល់ឱ្យ។
នៅពេលយើងដឹងថាអ្វីមានតម្លៃចំពោះខ្លួន ការសម្រេចចិត្តមួយចំនួនអាចចាប់ផ្តើមមានភាពច្បាស់លាស់ជាងមុន។
យើងអាចបែងចែករវាងការរវល់ និងការធ្វើអ្វីដែលមានអត្ថន័យ។ រវល់ច្រើនមិនប្រាកដថាកំពុងដើរតាមគោលដៅឡើយ។
យើងក៏អាចបែងចែករវាងការស្វែងរកសេចក្តីសុខភ្លាមៗ និងការខិតខំលើអ្វីដែលមានតម្លៃក្នុងរយៈពេលវែង។
ពេលខ្លះ ការងារដែលមានអត្ថន័យអាចនាំមកនូវការលំបាក ប៉ុន្តែវាក៏អាចផ្តល់អារម្មណ៍ពេញចិត្តដ៏ជ្រាលជ្រៅ។
នៅពេលខ្លះ ការសម្រាក និងការថែរក្សាខ្លួនឯង ក៏អាចជាអ្វីដែលមានអត្ថន័យសម្រាប់ស្ថានភាពរបស់យើង។
មេរៀននេះមិនទាមទារឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះ ឬសម្រេចអ្វីធំធេងគ្រប់ថ្ងៃនោះទេ។
វាគ្រាន់តែអញ្ជើញឱ្យយើងពិចារណាថា តើអ្វីដែលខ្លួនកំពុងធ្វើស្របនឹងអ្វីដែលយើងឱ្យតម្លៃដែរឬទេ?
ប្រសិនបើចម្លើយនៅមិនទាន់ច្បាស់ យើងអាចបន្តស្វែងរក តាមរយៈការសិក្សា ការងារ និងបទពិសោធន៍ថ្មីៗ។
យើងមិនចាំបាច់ខ្មាសអៀននៅពេលខ្លួនមិនទាន់មានចម្លើយអំពីអនាគត ឬគោលបំណងជីវិតនោះទេ។
ព្រោះអត្ថន័យអាចផ្លាស់ប្តូរទៅតាមអាយុ បទពិសោធន៍ និងការទទួលខុសត្រូវដែលយើងជួបប្រទះ។
អ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ មិនចាំបាច់មានទ្រង់ទ្រាយអស្ចារ្យនៅក្នុងភ្នែកអ្នកដទៃនោះឡើយ។
ពេលខ្លះ ការជួយមនុស្សម្នាក់ឱ្យឆ្លងកាត់ថ្ងៃដ៏លំបាក អាចមានអត្ថន័យធំធេងសម្រាប់មនុស្សទាំងពីរ។
ពេលខ្លះ ការបញ្ចប់ការងារតូចមួយដែលយើងបានសន្យា ក៏អាចជារបៀបបង្ហាញទំនួលខុសត្រូវ និងគុណតម្លៃរបស់ខ្លួន។
ហើយពេលខ្លះ ការសម្រេចចិត្តបន្តថែរក្សាជីវិតខ្លួនឯង នៅក្នុងថ្ងៃដែលពិបាកបំផុត ក៏អាចជាជំហានដ៏សំខាន់។
អត្ថន័យមិនចាំបាច់ត្រូវបានបង្កើតដោយសកម្មភាពដែលធ្វើឱ្យមនុស្សទូទាំងពិភពលោកកត់សម្គាល់ឡើយ។
វាអាចមាននៅក្នុងការទទួលខុសត្រូវដ៏សាមញ្ញ ដែលមានតែយើង និងមនុស្សដែលទាក់ទងប៉ុណ្ណោះយល់ពីតម្លៃរបស់វា។
នៅពេលអានសៀវភៅនេះ យើងអាចសួរខ្លួនឯងថា តើមានអ្វីខ្លះដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតថាត្រូវតែមាន ទើបអាចរស់នៅបានល្អ?
តើរបស់របរ ការសរសើរ និងការទទួលស្គាល់ទាំងនោះ ពិតជាសំខាន់ដល់កម្រិតដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតដែរឬទេ?
ហើយតើមានអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់មើលរំលង ប៉ុន្តែជាក់ស្តែងកំពុងផ្តល់អត្ថន័យដល់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ?
សំណួរទាំងនេះអាចជួយឱ្យយើងមើលឃើញជីវិតដោយភាពច្បាស់លាស់ ដោយមិនចាំបាច់បដិសេធក្តីស្រមៃផ្ទាល់ខ្លួន។
យើងនៅតែអាចចង់ទទួលបានភាពជោគជ័យ ចង់មានជីវភាពល្អ និងចង់អភិវឌ្ឍសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែយើងអាចចងចាំថា ជោគជ័យខាងក្រៅមិនមែនជារឿងតែមួយដែលធ្វើឱ្យជីវិតមនុស្សមានតម្លៃនោះទេ។
សម្រាប់ហ្វ្រាំងខល សំណួរអំពីអត្ថន័យមិនមែនជាបញ្ហាទ្រឹស្តីដែលសម្រាប់តែអ្នកចិត្តវិទ្យាជជែកគ្នានោះទេ។
វាជាសំណួរដែលកើតឡើងក្នុងជីវិតមនុស្សពិតៗ នៅពេលពួកគេត្រូវប្រឈមនឹងការជ្រើសរើស និងទំនួលខុសត្រូវ។
គាត់បានរៀនពីជំរំថា សេចក្តីស្រឡាញ់អាចបន្តមានអត្ថន័យ ទោះបីមនុស្សពីរនាក់ត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នា។
គាត់បានរៀនថា សូម្បីតែភាពស្រស់ស្អាតដ៏តូចមួយ ក៏អាចធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថាជីវិតនៅមានអ្វីដែលមានតម្លៃ។
គាត់ក៏បានរៀនថា សេរីភាពមិនគួរត្រូវបានយល់ថាមានតែអ្វីដែលមនុស្សអាចធ្វើបាននៅខាងក្រៅនោះទេ។
ការរក្សាគុណតម្លៃ និងការឆ្លើយតបដោយមានការទទួលខុសត្រូវ អាចជាផ្នែកមួយនៃសេរីភាពខាងក្នុង។
ប៉ុន្តែគាត់ក៏បានឃើញដែរ ថាមនុស្សអាចត្រូវបានបំផ្លាញដោយអំពើឃោរឃៅ និងស្ថានភាពដែលខ្លួនមិនអាចគ្រប់គ្រង។
ហេតុនេះ សៀវភៅនេះមិនគួរត្រូវបានយកមកប្រើ ដើម្បីសម្រាលភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃទុក្ខសោក ឬបន្ទោសអ្នករងគ្រោះឡើយ។
វាគួរជួយឱ្យយើងមានការយល់ចិត្តចំពោះមនុស្សដែលកំពុងជួបការលំបាក និងគោរពប្រវត្តិសាស្ត្រដែលបានកើតឡើង។
នៅទីបំផុត ការស្វែងរកអត្ថន័យអាចជួយឱ្យយើងរស់នៅដោយមានការយល់ដឹង និងការទទួលខុសត្រូវកាន់តែច្រើន។
យើងមិនអាចដឹងថាជីវិតនឹងផ្តល់អ្វីមកឱ្យយើងនៅថ្ងៃស្អែក ប៉ុន្តែអាចពិចារណាថាតើអ្វីដែលខ្លួនអាចធ្វើបានថ្ងៃនេះ។
យើងមិនអាចធានាថាមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់នឹងនៅក្បែរជារៀងរហូត ប៉ុន្តែអាចឱ្យតម្លៃពេលវេលាដែលកំពុងមាន។
យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងការផ្លាស់ប្តូរទាំងអស់ ប៉ុន្តែអាចបន្តរៀនពីជីវិត និងស្វែងរកអត្ថន័យក្នុងស្ថានភាពថ្មីៗ។
ហើយនៅពេលជួបការលំបាក យើងអាចចាំថា ការឈឺចាប់មួយមិនចាំបាច់ជាចម្លើយចុងក្រោយអំពីជីវិតរបស់យើងឡើយ។
ថ្ងៃនេះអាចជាថ្ងៃដ៏លំបាក។ ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថាថ្ងៃខាងមុខគ្មានឱកាសសម្រាប់ការរីកចម្រើន និងការស្វែងយល់ថ្មីឡើយ។
យើងមិនចាំបាច់ធ្វើឱ្យខ្លួនមានភាពរឹងមាំដោយបដិសេធទុក្ខសោក ឬធ្វើពុតថាគ្រប់យ៉ាងកំពុងដំណើរការល្អនោះទេ។
យើងអាចទទួលស្គាល់ការឈឺចាប់ ហើយនៅតែស្វែងរកជំហានតូចមួយដែលមានអត្ថន័យសម្រាប់ការបន្តទៅមុខ។
ប្រហែលជំហាននោះគឺការនិយាយជាមួយមនុស្សដែលយើងទុកចិត្ត ឬការសុំជំនួយនៅពេលខ្លួនមិនអាចទ្រាំបាន។
ប្រហែលវាជាការបន្តការងារមួយដែលមានតម្លៃ ឬការចាប់ផ្តើមអ្វីថ្មីដែលយើងបានគិតទុកជាយូរមកហើយ។
ហើយប្រហែលវាគ្រាន់តែជាការផ្តល់ពេលវេលាឱ្យខ្លួន ដើម្បីសម្រាក និងត្រៀមចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃបន្ទាប់។
អត្ថន័យមិនចាំបាច់មកជាមួយការសម្រេចចិត្តដ៏អស្ចារ្យគ្រប់ពេលទេ។ វាអាចមាននៅក្នុងសកម្មភាពតូចៗប្រចាំថ្ងៃ។
សៀវភៅនេះរំលឹកថា មនុស្សម្នាក់ៗមានជីវិតដែលមិនអាចជំនួសដោយជីវិតរបស់មនុស្សផ្សេងបានទាំងស្រុងឡើយ។
បទពិសោធន៍ ការទទួលខុសត្រូវ និងទំនាក់ទំនងរបស់យើង បង្កើតស្ថានភាពពិសេសដែលមានតែយើងអាចឆ្លើយតបតាមរបៀបខ្លួន។
យើងមិនចាំបាច់ប្រកួតប្រជែងជាមួយមនុស្សគ្រប់គ្នា ដើម្បីបញ្ជាក់ថាជីវិតរបស់ខ្លួនមានតម្លៃនោះទេ។
យើងអាចចាប់ផ្តើមពីការស្គាល់អ្វីដែលមានអត្ថន័យ ហើយបន្តធ្វើអ្វីដែលស្របនឹងគុណតម្លៃនោះ។
នេះជាការយល់ដឹងដែលហ្វ្រាំងខលបានព្យាយាមបង្ហាញតាមរយៈបទពិសោធន៍ និងការងារផ្នែកចិត្តសាស្ត្ររបស់គាត់។
អត្ថន័យនៃជីវិតមិនតែងតែជាចម្លើយដែលយើងអាចសរសេរចេញជាប្រយោគតែមួយ ហើយប្រើរហូតនោះទេ។
វាអាចជាអ្វីដែលយើងបន្តស្វែងរក តាមរយៈរបៀបរស់នៅ ការជ្រើសរើស និងការទទួលខុសត្រូវរៀងរាល់ថ្ងៃ។
ដូច្នេះ នៅពេលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាជីវិតកំពុងខ្វះទិសដៅ សូមកុំប្រញាប់វិនិច្ឆ័យថាខ្លួនគ្មានអត្ថន័យ។
សូមសាកល្បងសួរថា តើនៅពេលនេះ មានអ្វីមួយដែលខ្ញុំអាចធ្វើ ដើម្បីបង្កើតតម្លៃសម្រាប់ខ្លួន ឬអ្នកដទៃ?
តើមានមនុស្សណាដែលខ្ញុំគួរយកចិត្តទុកដាក់? ហើយតើមានគុណតម្លៃណាដែលខ្ញុំចង់បន្តរក្សាទុកក្នុងជីវិត?
ចម្លើយអាចមិនលេចឡើងភ្លាមៗ ប៉ុន្តែការបន្តស្វែងរកអាចជួយឱ្យយើងស្គាល់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់។
ព្រោះអ្វីដែលយើងកំពុងធ្វើនៅថ្ងៃនេះ អាចក្លាយជាផ្នែកមួយនៃអត្ថន័យដែលយើងនឹងយល់បានកាន់តែច្បាស់នៅថ្ងៃក្រោយ។
ហើយមិនថាជីវិតកំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលងាយស្រួល ឬលំបាកប៉ុនណាក៏ដោយ យើងនៅតែអាចសួររកអ្វីដែលមានតម្លៃ។
នេះហើយជាមេរៀនដ៏សំខាន់នៃសៀវភៅ មនុស្សស្វែងរកអត្ថន័យនៃជីវិត របស់ វិកទ័រ ហ្វ្រាំងខល។
ជីវិតមិនតែងតែផ្តល់ចម្លើយដែលយើងចង់បាននោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចបន្តផ្តល់សំណួរដែលត្រូវការការឆ្លើយតបពីយើង។
ហើយតាមរយៈការស្រឡាញ់ ការបង្កើតស្នាដៃ និងការទទួលខុសត្រូវ យើងអាចបន្តស្វែងរកចម្លើយផ្ទាល់ខ្លួន។
នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមរស់នៅដោយយល់ពីអ្វីដែលមានអត្ថន័យ ការខិតខំរបស់យើងក៏អាចមានទិសដៅច្បាស់លាស់ជាងមុន។
យើងប្រហែលមិនអាចជ្រើសរើសគ្រប់អ្វីដែលកើតឡើងក្នុងជីវិតបានទេ ប៉ុន្តែយើងអាចបន្តស្វែងរកអ្វីដែលសមនឹងយកចិត្តទុកដាក់។
ហើយប្រហែលអំណោយដ៏មានតម្លៃមួយនៃជីវិត គឺការមានឱកាសរស់នៅដោយយល់ថា អ្វីដែលយើងធ្វើថ្ងៃនេះនៅមានអត្ថន័យ។